Anti-Apart-Urineren

" Iedereen gaat ook maar dood de laatste tijd." vertelde libelle aan de rest van de dieren in het cafe.
Afgelopen nacht was namelijk Bizon overleden op een behoorlijk hoge leeftijd.
" Ik dacht eigenlijk dat hij al dood was?" riep haas. " Ik heb hem sinds de voetbalwedstrijden niet meer gezien."
"Welnee haas," zei mol, " dan had je het heus wel in de krant gelezen!"
Bizon was namelijk beroemd. Bizon was verantwoordelijk voor de afschaffing van het apart urineren in het dierenbos.  Tot die tijd moest iedereen apart urineren, maar dankzij Bizon en zijn aanhangers mocht je dat ook in groepjes doen. Voor de gezelligheid. Bizon stond namelijk ook bekend om zijn gezelligheid.
" Maar waar was hij dan al die tijd?" vroeg potvis. " Waarom kwam hij nooit eens naar het cafe?" Niemand wist het. Het was eigenlijk ook wel een vreemde situatie. Was Bizon wel echt dood?
Raaf zat te denken. "Ik ga eens op zoek naar de Bizon-aanhang. Moet toch maar mijn medeleven tonen door dit overlijden."
En zo gezegd zo gedaan. Raaf vloog het bos door, langs de rotsen, op zoek naar de beroemde Apartplas-boom.
Daar aangekomen vond hij vele dieren al huilend om de boom. Tranen met tuiten.
Raaf voelde zich niet op zijn gemak.
" Eh sorry, maar hoe is Bizon overleden eigenlijk?" vroeg hij aan niemand in het bijzonder. De dieren begonnen nog harder te huilen! " Boehoe, arme bizon. Urineren zal nooit meer hetzelfde zijn. We hebben zo vaak samen gestaan. Dit is het einde der tijden!" brulde kikker. "Inderdaad! We moeten samen met Bizon stoppen met leven! Urine-Solidariteit!" gilde een pauw.
"Nee toch, idioten." mompelde raaf in zichzelf. Hij keek wat rond en zocht naar een normaal uitziend dier.
Aan de rand van de groep zat dolfijn. Raaf liep op hem af. " Dolfijn, jij was toch heel close met Bizon?" " Ssst, ja dat is zo." antwoorde dolfijn. " Maar zal ik je een geheim vertellen? Bizon was al 10 jaar dood in zijn hoofd. Hij kon alleen nog maar knipperen met zijn ogen. En verder niets meer." Raaf wist niet wat hij hoorde. "Maar hoezo dan? Waarom bleef hij zogenaamd in leven?" " Omdat ik bang was voor de reactie van de andere dieren." antwoorde dolfijn. "Ik had dit al voorspeldt, maar wil niet een massadood op mij  geweten hebben."
"Hmm, lastig." mompelde raaf, en hij dacht diep na. "Ik denk dat ik wat weet! "
"Maak een foto van bizon en kopieer die 1000 keer! Ik doe de rest."
Dolfijn keek verbaasd, maar deed braaf wat raaf zei.
En raaf stapte op de meute af.
"Beste volgelingen van Bizon. Ik wil jullie voorstellen om de denkwijze van bizon te verspreiden! Bizon heeft zoveel betekend voor het samen urineren! Bij iedere urineboom moet een foto van bizon hangen, zodat niemand ooit, maar dan ook echt nooit, nog alleen urineerd! Help mij met verspreiding van deze foto's!"
De volgelingen keken in eerste instantie verbaasd op, maar uiteindelijk begon iedereen te juichen. "Lang leve bizon! Urine-vrijheid voor iedereen!"
De volgelingen begonnen meteen met het verspreiden van de foto van bizon. En dezelfde dag nog hing bij iedere urine-boom de foto van bizon. Niemand hoefde ooit nog apart te urineren!
Raaf was tevreden. Geen doden in het bos, en bizon zou niet vergeten worden.
" Alleen knipperend met zijn ogen, haha, het moet toch niet gekker worden. Laat mij maar gewoon met mijn snelkookpan bezig zijn. En verder vind ik het wel goed." mompelde raaf in zijn eigen, en sleutelde rustig verder

200 jaar Koningen in het Dierenbos

"Het word een spannende dag vandaag!" zei mandril in het dierencafe."Ik kan niet wachten gewoon!"
Het was vandaag de 200e verjaardag van het dierenbos.  Dat werd gevierd met de historisch verantwoorde Konings-intocht van weleer, en een overzichtsspel van de afgelopen 200 jaar. De koning van weleer werd gespeeld door een beroemd acteur, en het overzichtsspel door amateurtoneel. Uiteraard was Prins Eland niet aanwezig (dood) maar Koning Damhert wel. Hij stond vol trots te orakelen over zijn voorouders dat iedereen er eigenlijk al gek van werd.
Alle dieren stonden te wachten aan de rand van het bos. 200 jaar terug kwam Koning Dolfijn op een zelf geschoten krokodil aanvaren, en dat zou nu waarheids getrouw nagespeeld worden. Alleen er was 1 probleempje. De acteur was stier, en die had watervrees. " Ik durf niet! Nee echt niet. Ik doe het niehiieeet!" " Schiet toch op stier, stel je niet aan!" mopperde duif. " Wat kan er nou misgaan tenslotte." "Nee, ik weiger!" zei stier "maar ik weet wel wat anders nog." Stier rende hard weg en kwam na een korte tijd terug met op zijn rug 4 slakken. " Wat moeten we hier nou mee?" riep duif. " Deze 4 slakken gaan mij voorttrekken. Dat ziet er heel koninklijk uit! Een beetje met me mantel zwaaien en hup!"
Duif wist het niet zo, maar ging uiteindelijk maar akkoord. Dus zo gezegd zo gedaan.
Alle dieren stonden klaar om te kijken, en in de verte zagen ze stier al zwaaien met zijn mantel. Iedereen juichte zo hard ze konden. Maar 2 uur later was stier nog geen meter vooruit gekomen! De meute begon te mopperen. Dit duurde veel te lang zo! Zelfs Koning Damhert had geen geduld meer. " Ahum, dieren? We gaan verder met het toneelstuk, anders word het zo al donker!" Daar was iedereen het mee eens. Laat die stier maar gaan met zijn slakken. Die komt over 5 dagen wel weer eens aan.
Het toneelstuk vond plaats in het openlucht theater. Iedereen zat vol spanning te wachten op wat komen zou.
Het amateurtoneel had zich goed ingelezen in de geschiedenis. Het eerste bedrijf ging over de eerste koning Dolfijn en zijn 95 bastaardkinderen bij gans.
Koning Damhert zat er een beetje ongelukkig bij te kijken. Het was niet echt iets om trots op te zijn. Het tweede bedrijf ging over Koning Olifant die een geslachtsziekte had overgebracht op de dieren, waardoor de helft van het volk een jaar lang met rode vlekken op rare plaatsen rondliep.
Het derde bedrijf ging over de oorlogstijd. Koning Paard had ruzie gemaakt met een inheems bos, maar toen de oorlog begon was hij weg! Het dierenbos was 5 jaar bezet door inheemse dieren die ze niet eens verstonden. De inheemsen gingen pas weg nadat heel het dierenbos in verwachting was van ze. En toen kwam Koning Paard pas weer terug, met een verhaal dat hij ondergronds bij de inheemsen had gevochten.  Niemand geloofden dat, maar ja, ze hadden weer een koning.
Koning Damhert werd kleiner en kleiner, en de toeschouwers begonnen te fluiten naar de acteurs." Wat een idioten hebben wij als koning steeds!" riep mier heel hard. " En wat hebben we er aan? Niks, haha". Alle dieren gaven mier gelijk.
Het laatste bedrijf ging over Koning Damhert zelf. Hij had ooit steekpenningen aangenomen van de Noorse SchaatsBeweging, ook wel NSB genoemt, om een nieuwe ijsbaan te laten maken. Koning Damhert had hier veel geld aan verdient, maar de ijsbaan was er nooit gekomen.
De dieren begonnen hard boe te roepen, en Koning Damhert wilde maar 1 ding. En dat was wegvluchten! Dit was niet bepaalt feestelijk meer! "We moeten af van het koningshuis!" riep amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. "We moeten af van het koningshuis!" riep geit en alle dieren gaven geit gelijk. Iedereen begon door elkaar heen te roepen. Koning Damhert zweette zich rot. " Maar ik ben best aardig hoor. Ik bedoel het allemaal goed voor jullie, om meer geld te hebben." Maar niemand geloofde hem. Het was een grote chaos geworden.
Raaf zag dit allemaal bedenkelijk aan. Nog even en Koning Damhert zou hier niet levend vandaan komen.
"Dieren!! Luister!!!" brulde raaf naar de menigte. " Hier hebben we niks aan. zometeen hebben we geen koningshuis meer en geen damhert. Ik wil geen moorden in het bos meer! " Damhert lag luid huilend op de grond. Het was eigenlijk een zielig gezicht, om hem zo te zien. "Maar al die koningen brachten ons ellende." zei krekel. "We hebben er niets aan."
"Ik snap wat jullie bedoelen, maar we moeten toch iemand hebben die grote linten kan doorknippen." Daar had raaf weer gelijk in. Vaak werden er linten om het bos gedaan, en de koning knipte die dan door. Niemand wist waarom, maar het gebeurde al jaren zo.
"Ik weet een goede oplossing om het goed te maken." zei raaf. " Koning Damhert word niet alleen lintenknipper, maar ook kaartjes knipper op de bostram."
De dieren en Koning Damhert keken raaf verbaasd aan. Wat was een bostram? Niemand had daar nog van gehoord.
"Een bostram rijd door het bos om je te vervoeren naar een andere plek. We maken een platte kar, en Koning Damhert kan die dan trekken. Je moet er een kaartje voor kopen in het cafe, en dat kaartje kan de koning dan knippen. Zo verdient hij het geld terug voor ons bos.
Alle dieren vonden het een prachtig plan. Zelfs Koning Damhert zelf vond het een goed idee. Zo had hij weer eens wat te doen tenminste!!
Na een week was de bostram al een groot succes. Iedereen gebruikte hem om ergens te komen. Veel geld werd er verdient, en Koning Damhert was serieus bezig zijn leven te beteren.
En raaf? tja, raaf was weer naar zijn hol. Sleutelend aan het zelfde als de laatste maanden. " Die snelkookpan wordt nog eens mijn dood!" mompelde raaf in zich zelf.

De verslaafde Tasmaanse Duivel

" Die raaf is mooi de aap gelogeerd!" vertelde kalkoen aan de andere dieren in het cafe. " Zit hij opgescheept met een kind wat niet van hemzelf is, en een doorgedraaide ex-tasmaanse duivel."
De andere dieren knikten instemmend. Raaf was de pineut.
Raaf was verliefd geworden op een tasmaanse duivel, die zwanger was. Raaf vond dat geen punt, en voede de baby zo goed mogelijk op. Maar tasmaanse duivel bleek nogal in de war, bleek achteraf. Dronk liters aalbessenlikeur iedere dag, en snoof eikels op in haar neus. De likeur was niet echt goed voor haar, maar de eikels waren het ergst. Die bleven dan bij het tussenschot van haar neus steken waardoor ze geen lucht kreeg. En dan ging ze gillen. Heel het bos werd daar wakker van dan. Niemand sliep de nachten nog door!! En raaf kon het dan weer oplossen. Met een ontstopper trok hij de eikels dan uit haar neus, en dan ging het weer een beetje.
Maar uiteraard waren de dieren niet gelukig met deze situatie. Door het gegil konden ze niet slapen, en de baby van tasmaanse duivel ook niet. Dus als het eindelijk rustig was, begon de baby weer heel hard te huilen. Raaf had er een dagtaak aan. Dit had hij niet verwacht! Raaf hoopte op een rustig gezinnetje! Maar nu was hij alleen maar bezig om alles in goede banen te laten lopen.
Raaf kon op een gegeven moment niet meer. Hij kwam snakkend naar adem bij het cafe, en bestelde 4 wortelsap in 1 keer. En raaf hield helemaal niet van wortels!!!
"Zeg raaf, moet jij het niet wat rustiger aan gaan doen?" vroeg pantoffeldiertje voorzichtig. " Wat? Hoe? Waar is ze nu weer?" mompelde raaf, en het zweet brak hem uit. Raaf was niet te benaderen meer. Zat in zijn eigen wereld. De dieren in het bos maakten zich ernstig zorgen om de situatie. En raaf die er aan onder door ging, en hun nachtrust die verstoort werd.
Raaf zat er maar mee. Hij moest iets verzinnen op de situatie. Maar wat???
Opeens bedacht raaf wat. Hij moest eens met zebra praten! Die had ooit gestudeerd voor chirurg, maar wegens geen vingers kon hij niet precies genoeg werken. Zo gezegd, zo gedaan. Raaf vloog naar zebra en binnen een half uur waren ze eruit.
" Bedankt zebra! Dit is het beste plan wat ik de laatste tijd gehoord heb!"
Raaf vloog naar zijn hol. Daar lag tasmaanse duivel bij te komen van een flinke nacht doorhalen. Raaf had een grote zak eikels mee, die gedrenkt waren in aalbessenlikeur. Hij legde ze 1 voor 1 neer, met een paar meter er tussen. Het spoor leidde naar de operatiekamer van zebra, die overigens al 10 jaar niet meer in gebruik was.
Tasmaanse duivel rook het meteen. Liet haar baby achter en volgde het spoor, onderwijl luid gillend.
Op het moment dat ze bij zebra aankwam was ze zo in de lorem dat ze niets meer doorhad. Raaf ving haar daar op en legde haar op de operatietafel. Zebra kwam vlot eraan. Mondkapje op, en een scalpel tussen zijn beide voorpoten. " Hmm, vingers zou toch makkelijker wezen." , mompelde zebra.
Maar vol goede moed begon hij te snijden in de schedel van tasmaanse duivel. Hij wroette en wroette en haalde alle overbodigheid uit de schedel. Uiteindelijk bleef er een heel klein stukje hersen over.
"Dat moet genoeg zijn. " zei zebra, en naaide de boel iets minder vakkundig dicht.
"Klaar raaf!! Hersenen om te ademen, eten en een kind op te voeden. Verder niets. Ideaal nu, haha!"  Zebra vond het een geweldige prestatie al zei hij het zelf. "Bedank zebra! " antwoorde raaf. Het was wel wat teveel van het goede vond hij, maar ja, beter dit dan het gegil en gestress.
Na een aantal dagen was iedereen weer helemaal bijgekomen. Tasmaanse duivel was bezig met haar kind opvoeden, eten slapen, en misdroeg zich geen 1 keer meer.
Alle dieren hadden een goede nachtrust en waren vrolijk. En raaf zag de zon ook weer schijnen. Hij had een mooie vlinder ontdekt. Was tot op zijn oren verliefd!!!! " Eindelijk een normaal dier die van mij houd." zei raaf tegen zichzelf.
"Maar die hersentechniek van zebra. Daar moet ik ooit nog eens wat mee verzinnen. Mischien wel in combinatie met me snelkookpan." mompelde hij in zichzelf, en kuste vlinder. Raaf was stapel verliefd op zijn vlinder.

Overzeese orkaan

" Alle dieren nog aan toe, wat een orkaan was dat zeg!" vertelde koe aan de andere dieren in het cafe. " Ik heb de foto's net gezien, de dode dieren hangen in de bomen gewoon!!" Mier en orka knikten instemmend, en ooievaar begon hardgrondig te huilen.
Op een eiland overzees, had een orkaan gewoedt. De kranten stonden er vol van, en de landelijke bos-televisie zende alleen maar beelden van het getroffen gebied uit.
"Jaja het is verschrikkelijk, maar wat doe je er aan. Het blijft de natuur tenslotte." bemoeide schaamluis zich met het gesprek.
"Ik weet wat we er tegen kunnen doen!!!" antwoorde bidsprinkaan. "Bidden natuurlijk!! Bidden tot we er bij neervallen." De andere dieren keken verbaasd. Bidden?? Dat was lang geleden dat ze dat gedaan hadden. Maar mischien hielp het wel?
Bidsprinkaan, schaamluis, orka, ooievaar en mier gingen op een rijtje zitten, en begonnen hardop te bidden. Ze brulden het uit, zo hard als ze maar konden. Vragend om vergeving van zonden en meer van dat soort loze kreten. Het geluid wat ze produceerder was zo hard, dat er door de luchtdruk een storm op kwam zetten. De wind waaide door de toppen van de bomen, en de bosbewoners moesten zich vasthouden om niet weggeblazen te worden.
Alle dieren hoopten dat het bid-team zou stoppen, maar ze gingen door tot ze haast geen stem meer over hadden.
Tot de laatste snik werd er gebeden, maar op het moment dat ze geen geluid meer konden maken, stopte de storm gelukkig.
Iedereen kon weer rustig ademhalen.
"Dat is de kracht van het gebed!" piepte bidsprinkaan. " Mijn familie over zee vertelde me dit altijd al. Zij hopen op ooit de grootste bidstond aller tijden."
Op dat moment kwam raaf de hoek om lopen. " Mogge dieren, jullie ook zo'n last van die storm?" Alle dieren knikten instemmend, en bidsprinkaan vertelde zijn verhaal aan raaf, met zijn laatste restje adem.
Raaf dacht na. Iets klopte niet, maar wat?
" Zeg bidsprinkaan, wanneer heb jij voor het laatst je familie gesproken?" vroeg raaf.
"Vorige maand nog", piepte bidsprinkaan. " "Zou je ze dan niet eens bellen over hoe het gaat?" Bidsprinkaan knikte. Raaf had gelijk. Snel even horen of iedereen nog leefde. Hij ging naar de telefooncel en sprak daar zacht met de overzeese gebieden. Maar tijdens het gesprek werd bidsprinkaan roder en roder. Het zweet brak hem uit!! Hij hing voorzichtig de telefoon op, en schuifelde terug naar de rest van de dieren.
" Ehhh ik moet iets vertellen, iets wat ik net gehoord heb." mompelde bidsprinkaan.
"Mijn familie heeft zo hard gebeden, dat daardoor de orkaan is ontstaan. Maar dat was een ongelukje. Niet de bedoeling! Ze wilden alleen maar bidden, om zo de andere dieren iets van goedheid te laten ervaren."
Alle dieren vielen haast om van verbazing. Was dit werkelijk gebeurd? Om goedheid te ervaren? En daardoor overzees allemaal dode dieren en huizen kapot?
Iedereen zat verslagen voor zich uit te staren. Bidsprinkaan wilde eigelijk een gebed op zeggen, maar hield wijselijk zijn mond.
" Alles goed en wel, maar wat kunnen we hiermee doen?" vroeg tjiftjaf zich af. " Goedheid is iets voor een ander doen ofzo toch?"
Raaf keek op. " Inderdaad, goedheid moet je ervaren. En er is in deze moderne tijd maar 1 ding wat we kunnen doen om die goedheid tot uiting te brengen. Geld geven! Dat is de oplossing. Geld geven aan de overzeese gebieden, waardoor ons eigen hart weer zuiver wordt. Geld heeft de macht van geluk."
Alle dieren knikten. Raaf had gelijk. Alleen met geld kon je geluk kopen!! De dieren begonnen geestdriftig geld te verzamelen. Na een uur had bijna iedereen betaald, en werd er een grote envelop vol geld opgestuurd naar de overzeese gebieden. "Wat een heerlijk gevoel zeg." zei holtor. " Mijn hart smelt zowat."  "Inderdaad, ik voel me meteen beter, en zo hoeven we ons niet meer druk te maken over hoe het daar gaat. Voel me helemaal gelukkig!" zei wolf. Bidsprinkaan knikte. Ook hij was opgelucht. Geld geven was de juiste remedie om gelukkig te zijn, en heel het bos had mee gedaan.
Tenminste, op 1 iemand na dan.
Raaf.
Hij had niet betaald. " Hypocriet gezeur dit. Geluk zit in jezelf, en geld heeft daar niets mee te maken. Alsof je met geld je geluk kan afkopen." mompelde raaf in zichzelf.
Raaf ging rustig naar zijn huis. "Een werkende snelkookpan, dat is pas geluk!!" Raaf brulde het uit van het lachen. Maar diep, heel diep van binnen, wist hij dat hij gelijk had.

Aangereden-dieren-dag

"Het blijft een luguber idee." mompelde kangeroe tegen de andere dieren in het cafe.
Het was Aangereden-dag vandaag. En het verhaal was dat alle dode aangereden dieren dan weer 1 dag levend zouden zijn.
De meeste dieren geloofden er niet in, maar kangeroe was er niet gerust op.
"Ach welnee, zoiets bestaat toch niet!!! riep potvis. " Ik kon ook een mede potvis die was aangereden door een tractor. Nou, nooit meer wat van gezien!" " Inderdaad, het is een fabel. Volgens mij ooit verzonnen door die vos." beantwoorde amoebe. Maar niemand reageerde op amoebe. Zijn stem was wel heel zacht namelijk.
Plots kwam haas het cafe binnen rennen.
" Hebben jullie het gehoort??? Er zijn 3 bussen op mekaar gereden op de weg langs het bos. Een personeelsuitje van de luiaards-hang- vereniging. 30 luiaards zijn gewond of dood, maar ze hebben het zelf nog niet door!"
Tja, dat was een probleem met die luiaards. Hun reactiesnelheid was niet het sterkste punt.
Alle dieren renden en vlogen naar de bussen toe. Het was een grote ravage. De bussen lagen over elkaar heen, en her en der lagen dode luiaards.
"Mooi, ik heb weer werk dus." zei mier. Mier graafde altijd de graven in het bos. Alleen het graven, want dode dieren afleggen vond hij maar niks.
De andere dieren zaten vol ontzetting te kijken naar deze ellende. Iedereen was er wat ontdaan van. Maar, aan de andere kant, iedere dag ging er wel een dier dood. Dus de verrassing was er gauw van af. Iedereen ging over naar de orde van de dag, en dat betekende dus in  het cafe zitten.
Algauw zat de stemming er weer in, en voor ze het wisten was het alweer donker.
Kangeroe was er klaar mee. Hij was moe, en wilde naar zijn buidel. Alhoewel hij niet precies wist waar die gebleven was, ging hij toch op pad. Toen hij voorbij de laatste boom kwam, schrok kangeroe zich een hoedje!!! Vanuit de verte kwamen allerlei bloedige gedaantes aan strompelen.
Kangeroe gilde het uit! " Heeeelp, gadverdegadver!" brulde hij zo hard als hij kon. Maar niemand kon hem horen. Hij was te ver weg, en voor hij het zelf doorhad beet 1 van de gedaantes zijn keel door. Dood als een pierewaai liggend, vlogen de gedaantes bovenop kangeroe en vraten hem met huid en haar op.
Nadat kangeroe op was, trokken de gedaantes verder het bos in.
Ze strompelden verder en kwamen al gauw bij het cafe uit. Net dat ze voor de deur stonden, keek mus uit het raam. "Nee toch, daar zijn de Aangereden-dag-dieren. Ze komen ons verslinden!!" Iedereen rendde naar buiten. En daar stonden die bloederige gedaantes al te wachten voor hun hoofdgerecht.
Olifant en oorworm namen snel de benen, maar de rest van de dieren werden ingesloten. Niemand kon een kant op. De bloederige gedaantes likten hun lippen af, en wilden toehappen. Net op dat moment kwam raaf de hoek om lopen.
Raaf keek verbaasd. "Ja hoor, ook dat nog! Sodemieteren jullie eens even gauw op!" mopperde raaf, en duwde de bloederige gedaantes aan de kant. "Stelletje idioten jullie, ga terug naar je bus. Het circustheater is de andere kant op." De andere dieren keken verbaasd. De gedaantes liepen gewoon de andere kant op. En inderdaad terug naar hun bus. De dieren in het cafe zagen het nu pas!! Het waren die luiaards van het busongeluk. " Ja inderdaad," zei raaf. " Ze zijn van het circustheater. Ze worden normaal getemt door een bromvlieg als dompteur. Maar ja door het ongeluk ging het fout."
Potvis keek trots naar raaf. "Dus geen Aangereden-dag- dieren?? Hoe weet jij dat toch allemaal, raaf? "
"Mischien omdat ik nadenk, potvis. Aangereden dieren kunnen niet lopen. Die missen altijd wel een poot ofzo."
Iedereen was trots op raaf, en wilde een feest inlassen voor zijn slimheid.
Maar raaf zelf? Die was alweer richting zijn huis. Geen zin in feestjes, en alleen maar bezig met zijn snelkookpan. Hij had inmiddels de deksel eraf geschroeft  en nu probeerde hij alles uit, wat maar snel kon koken.

Uit-de-kast-dag!!

"Het is "uit-de-kast-dag"!!!! riepen nijlpaard en kikker in koor.

het was weer zover. de jaarlijkse uit-de-kast-dag was begonnen. ooit opgericht voor de dieren die regelmatig voor de lol met zn 2en in een kast zaten, maar inmiddels een heus volksfestijn.

Op deze dag trokken diegene hun mooiste kleren aan, en liepen dan met hun kast op de rug door het bos. Van ver kwamen andere dieren kijken naar dit spektakel. Want een feestje bouwen, dat konden deze kastenzitters wel!!

Nijlpaard had besloten om zijn zwart lederen onderbroek zonder kruis aan te trekken. Kikker twijfelde nog, maar koos uiteindelijk voor een creatie met veel veren aan alle kanten. Met zn 2en tilden ze hun kast op en begonnen luid zingend door het bos te lopen. Al gauw volgden meerdere kastzitters de wandeling van nijlpaard en kikker. Iedereen uitbundig verkleed. Hyena liep luid gillend op zijn handen, zeekoe had een spandex pakje aan, wat af en toe uit moest omdat hij geen lucht meer kreeg, en de eekhoorns hadden samen een hele grote kast gemaakt, die ze met ze allen met moeite konden tillen, om te laten zien hoeveel ze van een kast hielden! Niemand begreep dit, maar ja, het was grappig en dus oke.

Het hele bos was een grote chaos. Alle kastzitters en alle dieren die de kastzitters wilden zien. Het bos was overvol!!! Maar het vreemde van alles was, dat uiteindelijk iedereen naar elkaar staarde!! De kastzitters keken naar de dieren die weer terugkeken naar de kastzitters. Het werd bijkans een zeer ongemakkelijke situatie van kijkende dieren, en het feest kwam maar niet op gang.

Raaf keek dit alles lichtelijk sceptisch aan.

"Dit is weer een feest van niks" , mompelde hij in zichzelf. "Dat geloer naar elkaar is volkomen onzin". Hij dacht eens na over de hele situatie.

En opeens begreep hij het probleem!!!!

Hij stormde naar voren en begon te brullen.

"KASTZITTERS EN NIET-KASTZITTERS LUISTEREN!!!!!!

Iedereen keek verbaasd naar raaf. Was hij ook een kastzitter soms?

"waar is nou een feest, lieve dieren?? Jullie wilden een uit-de-kast feest, maar uiteindelijk zit iedereen naar mekaar te staren omdat je anders bent! Dat slaat nergens op want iedereen houd wel ergens van!!!

Hmmm, daar had hij een punt. Valk hield er bijvoorbeeld van om een masker op te zetten, en olifant hield heel veel van kleine olifantjes, wat overigens wel wat precair lag.

"Dusssss laten we een gewoon knalfuif er van maken, en het "ik-hou-van-iets-dag" noemen."

Alle dieren dachten na. Raaf had gelijk. Iedereen is eigenlijk hetzelfde.

"JAAAAA, HET IS IK-HOU-VAN-IETS-DAG!!!" schreeuwde iedereen in koor!! En eindelijk begon het op een feest te lijken. Iedereen praatte met elkaar en accepteerde mekaar. Waar je ook van hield.

Het feest duurde 2 volle dagen, totdat iedereen doodmoe was, en terug naar hun huis gingen, om daar hun favoriete bezigheid nog te doen, alvorens ze gingen slapen.

Alleen raaf niet. Raaf hield niet van die massale feestjes. Hij vond het fijn dat iedereen gelukkig was. Dat was genoeg.

Raaf ging eerder naar zijn huis, en probeerde zijn nieuwe snelkookpan uit. "Grappig ding, wat zou je daar al niet mee kunnen doen?" mompelde raaf wat in zichzelf, en begon in alle rust te sleutelen.

De Dood van Prins Eland

"eindelijk is ie dood." verzuchten de dieren in het dierenbos. Prins Eland was, zoals eerder te lezen was, na zijn nacrolepsie behandeling ingezet als luchthoorn om de vrijheid van het bos te herdenken.

Helaas had dit niet het gewenste resultaat gehad. Het luide snurken, elke eerste van de maand, werd door uitheemse dieren gezien als teken voor hun gebed. Wat dan dus een oorverdovende kakofonie van verschillende geluiden en brullen veroorzaakte.

De dieren uit het dierenbos werden er helemaal krankjorem van, door die herrie.

"ja, en luisteren doen ze niet, die inheemse dieren. Met een lap op hun kop verstaan ze ons niet!!" verzuchte stekelbaars. Kameel en mier knikten instemmend. Zei hadden het ook geprobeerd, maar zonder resultaat.

"maar hoe is Prins Eland nou precies overleden?" vroeg vliegende vos zich af. "ik hoorde dat hij gestikt was in de wol van schaap." antwoorde amoebe. "Onmogelijk, dat werd altijd zeer vakundig gedaan." antwoorde walibi.

Niemand wist er echt het fijne van. En ach, wat maakt het ook uit. Eindelijk verlost van die herrie en dat rare bidden.

Maar wat niemand wist, was dat raaf dit vuurtje aangewakkerd had. Hij irriteerde zich ook aan de herrie van de inheemsen. Raaf had nog geprobeerd te praten met ze in hun eigen taal (raaf sprak tenslotte een aardig mondje buiten de grenzen) maar dat hielp niets. De inheemsen hadden dit geloof, en daarbij hoorde heel hard roepen als de hoorn klonk.

"pffff, moedeloos word ik ervan." mompelde raaf. "ieder die gelooft en zich aansluit bij een groep, is al idioot. Je moet geloven voor jezelf, niet voor anderen!" Maar raaf had een goed plan. Hij moest van Prins Eland af. En de enige die dat kon regelen was Koning Damhert. Raaf had met de Koning gesproken en verteld dat Prins Eland uiteindelijk heel veel geld kostte. Iedere maand weer iemand die de wol uit zijn mond moest halen. Steeds weer iemand die voorgekauwd voedsel in zijn bek moest doen. Iedere dag hem omdraaien regen het doorliggen. En niet te vergeten de luiers!!! Prins Eland stond bekend om zijn grote blaas, maar dat begon nu aardig in de papieren te lopen! Aldus raaf. En zijn plan lukte. Koning Damhert had afgelopen nacht vakkundig de bol wol zo diep in de keel van Prins Eland geduwd, dat hij geen lucht meer kreeg. Einde. Klaar.

De officiele lezing was dat hij complicaties had gehad van zijn nacrolepsie. De dieren vermoeden wel dat dat niet klopte, maar ieder vond het best.

"Wegens ruimte gebrek wordt Prins Eland niet begraven bij de andere Koninklijke dieren, maar op het voetbalveldje verderop" vertelde Koning Damhert op TV. " Ja, daar was hij vroeger zo vaak te vinden, de doerak, dus dat is wel zo gepast."

De dieren interreseerden het werkelijk geen zier waar hij werd begraven. Weg is weg

Tyrannosaurus en de Paarse dodo's

"Bijna is het zover!!! de spanning stijgt!!" riepen alle kinderdieren in het dierenbos.
Inderdaad was het bijna zover. De Grote Tyrannosaurus en zijn Paarse Dodo's kwamen binnenkort aan in het bos.
Ieder jaar verblijden zij de kinderen met speelgoed en lekkere hapjes. Niemand wist precies waar vandaan ze kwamen, maar opeens waren ze er dan. Vuurvlieg had ze ooit op een boot gezien, maar dat leek de andere dieren een te sterk verhaal.
Helaas was er dit jaar een schaduw over het feest gekomen. De machtige dwergvos had een rechtzaak aangespannen. Zij vond het maar niks, dat een dinosaurus en een groep paarse dodo's langskwamen. Paars was tenslotte een afgodskleur, en een dinosaurus kon echt niet meer in deze tijd.
"Weg met Tyrannosaurus en de Dodo's!!! ze zijn vast vervloekt!!" riep dwergvos hardop en al rennend door het bos. De andere dieren keken dwergvos na, en dachten zelf na. "Hmm, het is een vreemd verhaal ja." mompelde nijlpaard. "Toch doen we dit al jaren zo!" brulde glansmier uit.
Het dierenbos werd behoorlijk verdeeld in de meningen, en er dreigde een grote opstand van voor- en tegenstanders.
Iedereen schreeuwde voluit naar de ander, waardoor uiteindelijk niemand elkaar nog kon verstaan.
Raaf keek dit alles met lede ogen aan. "Het is ook altijd wat in dit bos." verzuchte hij. "En wie gaat er maar weer wat aan doen? Juist. Ik zei de gek. Alleen wat dan?" Raaf prakkiseerde zich suf. Hij zat maar te denken en te denken, maar opeens had hij het! Hij vloog als een razende naar de verfwinkel van krekel, en riep luid: "Krekel, help me, ik heb 14 potten gele verf nodig!" Krekel keek verbaasd, maar rook geld. Hij pakte de potten zelfs in voor raaf.
Met een grote tas vol potten gele verf vloog raaf naar de rand van het bos. Daar aangekomen zag hij net de Tyrannosaurus en de Paarse Dodo's aan komen lopen.
"Stop!!! Wacht!! Niet zo snel!!" gilde raaf.
Hij vloog voor ze uit en maande ze tot stilstand. Hij legde de hele situatie uit, en begon daarna hard aan het werk. Alle dodo's kregen een verfroller en verf. Na 3 uur was de klus geklaard.
In een grote stoet trokken ze het bos in.
Voorop liep raaf, en alle kinderdieren begonnen te juichen.
Raaf riep zo luid als hij kon: " We hebben visite!! Hier is Kanarie en en de Paarse Dodo's!! En ze hebben kado's mee!!!"
Alle dieren waren vol verbazing. Ze hadden niets meer om ruzie te maken. " Die kanarie mag overigens wel op dieet geloof ik." mompelde Zeekoe. "Ach zeur niet, hij heeft gewoon niet veel gevlogen de laatste tijd!" snauwde olifant terug.
Dwergvos zat verbaasd te kijken. Tja, een kanarie was wel te doen. En paarse dodo's zullen vast ook ooit bestaan hebben. Dus tijd voor een feestje, en kado's voor de kinderdwergvossen
Iedereen maakte er een mooi feest van, en de Paarse Dodo's leken wel extra kado's mee te hebben dit jaar. Het was 1 groot volksvermaak.
Alleen raaf niet. Raaf had geen zin in een feestje. Hij ging een flinke borrel drinken, en daarna prakizeren over die ellendige snelkookpan. "Die snelkookpan wordt nog eens mijn dood!" verzuchtte raaf.

kraanvogel

"Ach hemelje lief, wat moet ik nu?" huilde kraanvogel luid in het boscafe.
De winkel van kraanvogel was in puin. Enkele goudvissen met een vreemde fascinatie voor rokken, hadden de klanten van kraanvogel gegijzeld.
Alle dieren keken elkaar aan. Maar niemand die het wist. Amoebe begon als eerste te praten. " Tja kraanvogel, ik vind het verschrikkelijk voor je, maar voor de gijzelaars is het ook niet fijn."
De dieren knikten instemmend om deze opmerking van amoebe.
"Wat kan mij dat schelen!!!" gilde kraanvogel. " Mijn winkel is aan gort, en die gijzelaars verdienen dik aan alle media-aandacht!" " Alsof het erg is als je een arm of been mist, pfff, je hebt er toch meerdere???"
Daar had kraanvogel weer gelijk in. Met name duizendpoot kwam veel op tv, omdat hij een poot kwijt was. Zijn grootste probleem was, dat hij nu nieuwe visitekaartjes moest laten maken!
En inderdaad, de winkel was lastig. Hoe moesten de dieren nu aan hun boodschappen komen. "Mischien importeren met een vliegtuig? " stelde neusaap voor. Maar ja, niemand had een vliegtuig.
" We kunnen alles zelf biologisch, ecologisch verantwoord verbouwen? " zei de Tjernobil- kip, die licht gaf in het donker.
Nee, dat duurde veel te lang allemaal. Slecht plan.
Raaf zat te peinzen. Er moest toch een oplossing komen!
Opeens kwam kikker voorbij huppelen. "Dat is het!!!!" riep raaf uit. "We gaan bezorgen!"
Raaf begon met alles te regelen. De laatste artikelen die nog over waren uit de winkel van kraanvogel werden verzameld en in een holle boom gestopt.
Vandaar moest kraanvogel alle boodschappen sorteren, en dan kon kikker bezorgen! Kikker was toch werkeloos, en had een Wajong. Dus alle tijd!!!
"Ahum, raaf??? ik zit nooit in een boom." "Ja hooor verpest het maar weer!" gilde larf. "Dan ga je maar voor het eerst van je leven in een boom zitten, simpele ziel!"
kraanvogel keek wat beteuterd, maar klom toch voorzichtig in de boom.
Kikker rende als een waanzinnige door het bos, overal boodschappenbriefjes ophalend!
Hij kwam hijgend aan bij de boom, waar kraanvogel als een wilde de boodschappen zocht, en alles bijelkaar plaatste.
"De eerste bestelling kan de deur uit, kikker! Hupsakeeee!"
Kikker keek verbaasd. "Hallo, hoe moet ik dit tillen? Ben maar een klein kikkertje hoor." pffff daar had raaf niet over nagedacht.
Gelukkig kwam Albert Paard net het bos binnen lopen. Paard had geen werk meer, sinds zijn baan bij een vakantie-operator gestopt was. Paard deed de PR voor kamelen in Egypte, maar was nu dus werkeloos.
" Laat mij dat maar doen! Gooi alles op een kar, dan kan ik bezorgen."
Zo gezegd, zo gedaan.
De dieren kregen hun boodschappen,
er was geen winkel meer, waar gegijzeld kon worden, en 2 dieren hadden weer een baan.
" Opgelost, terug naar me huis. Eindelijk weer wat tijd voor me snelkookpan." mompelde raaf in zich zelf, en nestelde zich in zijn huis, met de deurbel uit. "Ach hemelje lief, wat moet ik nu?" huilde kraanvogel luid in het boscafe.
De winkel van kraanvogel was in puin. Enkele goudvissen met een vreemde fascinatie voor rokken, hadden de klanten van kraanvogel gegijzeld.
Alle dieren keken elkaar aan. Maar niemand die het wist. Amoebe begon als eerste te praten. " Tja kraanvogel, ik vind het verschrikkelijk voor je, maar voor de gijzelaars is het ook niet fijn."
De dieren knikten instemmend om deze opmerking van amoebe.
"Wat kan mij dat schelen!!!" gilde kraanvogel. " Mijn winkel is aan gort, en die gijzelaars verdienen dik aan alle media-aandacht!" " Alsof het erg is als je een arm of been mist, pfff, je hebt er toch meerdere???"
Daar had kraanvogel weer gelijk in. Met name duizendpoot kwam veel op tv, omdat hij een poot kwijt was. Zijn grootste probleem was, dat hij nu nieuwe visitekaartjes moest laten maken!
En inderdaad, de winkel was lastig. Hoe moesten de dieren nu aan hun boodschappen komen. "Mischien importeren met een vliegtuig? " stelde neusaap voor. Maar ja, niemand had een vliegtuig.
" We kunnen alles zelf biologisch, ecologisch verantwoord verbouwen? " zei de Tjernobil- kip, die licht gaf in het donker.
Nee, dat duurde veel te lang allemaal. Slecht plan.
Raaf zat te peinzen. Er moest toch een oplossing komen!
Opeens kwam kikker voorbij huppelen. "Dat is het!!!!" riep raaf uit. "We gaan bezorgen!"
Raaf begon met alles te regelen. De laatste artikelen die nog over waren uit de winkel van kraanvogel werden verzameld en in een holle boom gestopt.
Vandaar moest kraanvogel alle boodschappen sorteren, en dan kon kikker bezorgen! Kikker was toch werkeloos, en had een Wajong. Dus alle tijd!!!
"Ahum, raaf??? ik zit nooit in een boom." "Ja hooor verpest het maar weer!" gilde larf. "Dan ga je maar voor het eerst van je leven in een boom zitten, simpele ziel!"
kraanvogel keek wat beteuterd, maar klom toch voorzichtig in de boom.
Kikker rende als een waanzinnige door het bos, overal boodschappenbriefjes ophalend!
Hij kwam hijgend aan bij de boom, waar kraanvogel als een wilde de boodschappen zocht, en alles bijelkaar plaatste.
"De eerste bestelling kan de deur uit, kikker! Hupsakeeee!"
Kikker keek verbaasd. "Hallo, hoe moet ik dit tillen? Ben maar een klein kikkertje hoor." pffff daar had raaf niet over nagedacht.
Gelukkig kwam Albert Paard net het bos binnen lopen. Paard had geen werk meer, sinds zijn baan bij een vakantie-operator gestopt was. Paard deed de PR voor kamelen in Egypte, maar was nu dus werkeloos.
" Laat mij dat maar doen! Gooi alles op een kar, dan kan ik bezorgen."
Zo gezegd, zo gedaan.
De dieren kregen hun boodschappen,
er was geen winkel meer, waar gegijzeld kon worden, en 2 dieren hadden weer een baan.
" Opgelost, terug naar me huis. Eindelijk weer wat tijd voor me snelkookpan." mompelde raaf in zich zelf, en nestelde zich in zijn huis, met de deurbel uit.

moederkruid

"ach nee, niet weer!" verzuchten de dieren in het dierenbos. Voor de zoveelste keer had een vader gnoe zich opgehangen, samen met zijn kinderen.
"Het is toch een schande zoiets!" riep krekel. "En niet te vergeten alle rommel wat zoiets maakt!" brulde eland. Iedereen vond het verschrikkelijk voor de kinder gnoes, maar de nasleep vonden ze nog erger. Het gerucht ging namelijk dat de vrouwelijke gnoes verschrikkelijk waren tegenover de vaders van hun kinderen. En dan met name 1 speciale week in de maand! Hoe dat zat, wist niemand, maar dat het zo was, was zeker. De dieren hoorde vaak midden in de nacht de vrouwelijke gnoes keihard vloeken en tieren met z'n allen, waar de rillingen over je rug van liepen.
"Ach ja, vrouwen he, ben er nooit weg van geweest." mompelde pad, en ging verder flikvlooien met zijn vriend hert.
Opeens vlogen er door het bos allemaal papieren!! Het hele bos zag er wit van. "Oh nee he, niet weer hoor!" verzuchte made. "Waarom doen ze dit nou steeds!" "Weer de afscheidsbrief van de vader!" schreeuwde nijlpaard. " Ik wil het niet lezen!!"
De gnoes hadden de gewoonte om de afscheidsbrief te verspreiden door het bos. Waarom wist niemand, en niemand zat te wachten op deze prive-toestanden. Iedereen wist toch dat alleen een vrouwelijke gnoe je tot waanzin kon drijven! Dus meer info was echt niet nodig.
"Oke, ik ga wel weer beginnen, pffff" zei kolibri. Kolibri had ooit afgesproken om het bos schoon te houden, maar sinds de gnoes zo bezig waren was hij niet blij met deze klus. Het kostte hem waarschijnlijk weer 3 dagen met papier prikken.
"Er is maar 1 oplossing voor dit probleem!" vertelde gorilla de dieren. " We moeten de gnoes gewoon verbannen uit ons bos." "Terug naar je eigen bos, en ga daar maar zeuren. En het werk wat ze hier doen, kunnen de werkeloze dieren hier zelf ook wel!" Alle dieren knikten instemmend. Het was tenslotte zo. Alleen maar ellende met die gnoes!
Alleen raaf twijfelde. Raaf vond het geen goed plan. Hij had eigenlijk medelijden met de vader gnoes, maar wist ook dat de vrouwen gnoes er eigenlijk niets aan konden doen. Het was tenslotte hun natuur! Hij moest iets verzinnen om te zorgen dat ze niet verbannen werden.
Opeens wist hij het! Hij had ooit gehoord dat moederkruid heel goed werkte tegen "vrouwelijke ongemakken en geschreeuw". Dat had ooit, heel lang geleden, zijn oma verteld. Die gebruikte het ook, en was al 101!!
Raaf stoof het dierencafe in. " Iedereen even opletten!! We moeten moederkruid plukken, voor de gnoes! Dan worden we verlost van al deze ellende." De dieren keken op. Ze wisten dat raaf vaak gelijk had, dus ze volgden zijn voorbeeld. Iedereen zocht naar moederkruid, en verzamelde dat in grote tassen. De hele dag en nacht waren ze er mee bezig. De volgende ochtend hadden ze 97 tassen vol moederkruid. Olifant zou de tassen dragen, en samen met raaf bracht hij het naar de mannen gnoes.
"Heren, het medicijn!" zei raaf plechtig. " Een paar plukjes moederkruid door het eten van de dames, en jullie zullen geen last meer hebben van de "vrouwelijke ongemakken."
De gnoes keken mekaar aan. Het was het proberen waard!!! Iedere gnoe nam een zak mee, en verborg die in zijn huis. De vrouwen mochten het niet zien, want dan zouden ze wild worden!!!
Maar het leek te helpen. Al een jaar hoorden ze de vrouwen gnoes niet meer schelden en tieren. De rust was terug, en zelfs de kinder gnoes werden weer vrolijk.
Raaf was blij. Een oplossing, te danken aan zijn oma. Waar die al nog niet goed voor was!!! Raaf vroeg zich trouwens af of ze nog leefde. Hij wist het niet meer. Het laatste wat hij had gehoord, was een brief met de vraag of hij haar af en toe kon komen wassen. De zorgbijen hadden het te druk daarvoor. Maar ja, die brief was hij kwijt. "Ach ja, die oude oma raaf, die redt zich overal wel." mompelde raaf, en ging verder met zijn sleutelwerk.

knoflookgeurgas

"knoflookgeur-gas, wat een laffe daad" verzuchtten de dieren in het dierenbos. De Bosbode stond er vol van. Er was in het naburige bos met knoflookgeur-gas gegooid, waardoor je ogen traanden en de knoflookgeur nog jaren in je huid bleef stinken. In het cafe was het daarom ook het gesprek van de dag. "Ze zijn idioot daar! Heb dat altijd al gezegd" riep bosaap boos. Bosaap was ooit in het naburige bos op vakantie geweest, maar was na een week weer gillend terug gekomen. " Maar de kinderen en ouden van morgen zijn weer de dupe!" brulde amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. Niemand had amoebe trouwens ooit horen spreken.
"Toch is het een rotstreek, waarom zou een president dit doen tegen zijn volk?" vroeg slak zich hardop af. " Het is toch on-dierlijk gedrag! Dit is een mensendaad!" Alle dieren knikten instemmend. En diep in hun hart hadden ze medelijden met de noodlijdende dieren. Je zal maar voor eeuwig naar knoflook ruiken. pffff
"Maar ach, wij hebben weer onze eigen problemen, ook niet onbelangrijk." probeerde uil de sfeer te veranderen. "Wij hebben tenslotte een bellendraaier in het gevang. Daar moeten we ook wat mee!"
Die bellendraaier was een vreemd verhaal. Hij draaide aan alle fietsbellen in het bos, en riep dan hardop een geheim. De meeste dieren hadden weinig geheimen, maar vooral uil was heel erg fel om hem te pakken. Het leek haast wel of uil wat te verbergen had? Uiteindelijk had uil hem in de nacht gepakt en naar de strafgrot gebracht. Daar lag de bellendraaier nu al een week te wachten op zijn veroordeling.
Maar het vreemde van dit alles?? Niemand had eerder zo'n dier gezien, een bellendraaier. Hij was er gewoon opeens. Boze tongen vertelden dat uil hem zelf ooit naar het bos gebracht had. Spionage en dat soort zaken. Maar de meeste dieren geloofden dat niet. Sprookjes was iets voor puppies.
"Ach ja, die bellendraaier. Volkomen ondergeschikt aan de knoflookgeur, uil!" Riep krekel. "Dit gaat om meerdere dierenlevens, niet om stomme geheimpjes"  " Alles even fraai en aardig, maar wat moeten we ermee?" vroeg nijlpaard in het algemeen.
Niemand had hier een antwoord op. De dieren prakizeerden zich suf, maar wisten geen antwoord. "Deze materie is te precair voor ons, sterfelijke dieren." brulde kangeroe. "Ik denk dat de wijste dieren uit het bos bijelkaar moeten komen om dit probleem te bespreken. Straks komen de slachtoffers naar ons bos, en ruikt alles naar knoflook!"
Pfffff dat moest echt vermeden worden! Iedereen was het eens met het plan van kangeroe. De wijste dieren werden gezocht, en na een paar dagen kwamen zij bijeen op de Nationale Denkberg.
Uil, wezel, stekelbaars, orka en struisvogel waren gekozen. Zij zaten op de berg te soebatten over het knoflook-probleem. Vanuit de verte zagen de dieren dat de discussies af en toe flink uit de hand liepen. Orka probeerde al 3 keer de groep te verlaten, maar kwam toch steeds weer terug.
Na 2 weken nadenken kwamen ze van de berg af. Ze wilden niets zeggen nog, want het besluit zou op de voorpagina van de Bosbode komen.
De volgende ochtend lag de Bosbode bij iedereen op de mat.
En op de voorpagina stond in dikke, vetgedrukte letters te lezen: "WE DOEN NIETS. HET IS TOCH LEKKER VER WEG!"
En dat was alles. Geen uitleg of niets.
De dieren in het cafe bespraken het uitslag. "Ja, ze hebben gelijk. wat hebben wij er ook mee te maken." vertelde vos. Iedereen knikte instemmend. Wat kon hun het ook schelen. Gezeur was het. Alleen raaf keek verbaasd. Hij begreep niet dat dit de uitslag was, na zo'n lange tijd van discussie. Maar ja, raaf verwachtte dat er nog wel wat zou gebeuren."Wacht maar tot ze hier komen voor hulp, dan piepen ze wel anders." verzuchtte raaf in zich zelf, en ging weer terug naar zijn hol.
"Okeeeee nu de draaibeller!!!" riep uil. "Ik stel voor dat we hem in de grot laten zitten, en pas over 30 jaar vrij laten! Dat zal hem leren!"
Niemand van de dieren reageerde op uil. De draaibeller was alleen voor uil belangrijk, en de rest vond het maar onzin.
Uil werd woedend!!!!! Hij ging op eigen houtje naar de strafgrot, en brulde hard in het linker-oor van de draaibeller. "Big Uil is watching you!" en keek daarbij heel streng.
Uil nam de draaibeller in zijn snavel en vloog omhoog, zo ver hij kon. En helemaal boven liet hij hem plotsklaps los. De draaibeller tuimelde naar beneden, en viel in de zee, alwaar hij de verdrinkingsdood stierf.
"Opgeruimd is netjes, net als vroeger." mompelde uil, en vloog terug naar het bos.
Hij wilde terug naar het cafe, maar in een bosje vlak ervoor zag hij iets glimmen.
Uil kwam voorzichtig voorbij. Hij keek eens goed naar het glimmende ding. "Een snelkookpan??? Wat een rare plek??"
"Ach ja, dat is mijn zaak ook niet." verzuchte uil, en liep vol goede moed het cafe in.

prins Eland

"Dat werd wel weer eens tijd", mompelden alle dieren in het dierenbos.
eindelijk kwam prins Eland weer terug naar het bos. Hij was lange tijd behandeld bij het Kabouterbos, omdat hij een nacrolepsie had opgelopen tijdens een tochtje wild-water- borstcrawl.
Maar de kabouters waren er nu klaar mee. Ze hadden geen zin meer in de behandeling. Prins Eland sliep, en het zou niet meer veranderen.
Eigenlijk waren ze wel blij dat hij was opgedonderd. Het bleef ten slotte een prins, en al die media aandacht!!! Tja, iedereen weet tenslotte dat kabouters daar niet van houden.
Al met al lag Prins Eland heerlijk rustig te slapen in zijn bed. Af en toe wat snurkend, maar verder eigenlijk best vredig.
Er was maar 1 probleem. Prins Eland leek het meest te snurken in de nacht! In het begin vonden de dieren dat nog wel grappig. "ach ja, die lieve Prins, hij kan er niets aan doen". Maar na verloop van tijd begon het ronduit irritant te worden!! Maar niemand die dat hardop durfde te zeggen.
Tot het moment dat Kolibrie er helemaal klaar mee was. "Hou je rotkop dicht!!!" galmde het midden in de nacht. Alle dieren schrokken zich rot!!!! Moeder steenuil sprak er de volgende dag schande van. En de krekel vond het vooral heel zielig voor Eland. Maar kolibrie was er echt klaar mee. "Wij werkende dieren hebben onze nachtrust hard nodig. Deze lapzwans kost ons geld, houd ons 's nachts wakker, en voert verder niets uit!" Tja, een beetje gelijk had kolibrie wel. De meeste dieren gaven schoorvoetend toe dat ze het ook wel vervelend vonden worden. Schaamluis kwam met een idee. " Als we het snurken kunnen stoppen, door zijn mond dicht te houden, en dan 1x per maand laten we het geluid los!"
"Briljant plan" brulde worm. " en dat gesnurk betekent dan, dat het Dierenbos veilig is. Iedere maand opnieuw."
Alle dieren waren overtuigd. Men ging hard aan het werk, door wol te verzamelen van schaap. Alle wol werd een grote dikke bol, en die bol werd in de mond van Prins Eland gedaan. En??? Het werkte. hij was stil!!! "pfff wat heerlijk zeg." zeiden de dieren tegen elkaar. "wat een rust"
En de eerst volgende maandag van de nieuwe maand, was het zover. Op precies 12 uur, trok Giraffe de bol wol uit de mond van Prins Eland. Een oorverdovende snurk galmde door het bos. "Jaaaaaa, hij doet het. Leve ehhh Slaap Prins Eland!!!"
En zo gebeurde dit iedere maand opnieuw. Om te laten weten dat het altijd veilig is in het bos. En om te laten zien, dat ieder dier nuttig kan zijn voor de maatschappij.

Het afluisterschandaal

"Wat krijgen we nou?" riepen de dieren van het dierenbos die in het cafe zaten. 2 hoog-gelaarsde horzels stapten naar binnen. "olifant, we komen je arresteren!!!" Olifant keek verbaasd op. " Me arresteren? Dat kan helemaal niet! Ik heb net een baby gekregen." " Niets mee te maken, de tante van die baby kan hem beter opvoeden, en jij gaat mee." Alle dieren keken verbaasd op. Kanarie vroeg voorzichtig:" wat heeft olifant gedaan dan?" "Over de telefoon gepraat over een aanslag!" Olifant begon te huilen. " Ik had het over de bevalling. Dat dat een aanslag was, boehoehoe." "C'es la vie" zei de horzel en deed de handboeien om. Olifant werd weg gevoerd. De dieren waren erg ontzet door dit alles. Iedereen begon angstig te fluisteren. " worden we soms afgeluisterd?"
Uil kwam het cafe binnen. " Goeiemorgen diertjes, het is wat hoor, met die olifant. poepoe." "Hoe weet jij dat?" vroeg aarsmade verbaasd. "We hebben het zelf gehoord. Mol vertelde me dat ze praatte over een aanslag. Ja dat kunnen we niet hebben hoor, in ons bos. Dit is voor jullie veiligheid!" "Dus jij en mol zitten hier achter??" riepen alle dieren in koor, en ze stormden naar buiten. Op naar het hol van mol. Daar eenmaal aangekomen zagen ze allerlei telefoons en telefoondraden lopen en 1 beeldscherm. Aangezien mol stekeblind was, had hij dat beeldscherm omgebouwd tot tosti-ijzer.
"Wat denk jij wel niet te doen hier!"  brulden alle dieren. " Ja zeg, ik ben gevraagd door uil. Het is voor ieders veiligheid. Je weet maar nooit. By the way, krekel, je moet je kinderen wat vaker bellen. 1x per week kan echt niet hoor.
De dieren waren stomverbaasd. Ze werden gewoon afgeluisterd, voor hun eigen bestwil. Maar over privacy werd niet gesproken!! Dit was belachelijk. Niemand durfde nog te telefoneren, of met elkaar te praten. Bang dat ze iets verkeerds zeiden.
Iedereen wist nog precies hoe het zo'n 50 geleden was gegaan, toen  Adolfina de Luis de macht greep. Dat begon ook met afluisteren en eindigde in deportatie van alle dieren die moeilijk naar de wc konden.  Dat wilden ze nooit meer!!!
Raaf zat te denken. Hoe moest hij dit oplossen. Opeena had hij een plan. Raaf vloog razendsnel naar mol. Daar aangekomen begon hij te vertellen. " Mol, weet jij wel dat je van teveel telefoondraden impotent wordt? Heb het laatst nog gelezen. Heeeel gevaarlijk dit! Ik zou dit klusje niet willen doen hoor." Mol schrok van dit nieuws. Hij was nog zeer potent en wilde hij graag zo houden. Mol begon als een wilde aan alle draden te trekken om de verbindingen te verbreken, ondertussen angstig kijkend tussen zijn benen.
"Mooi, dat was simpel." dacht raaf, en ging op pad naar uil. Dat zou lastiger worden.
"Hoihoi uilie", zei raaf op zijn allerliefst. " Ik hoorde dat jij eigenlijk geen uil bent, maar een mus. Je schijnt je iedere dag te verkleden. Dat was te zien laatst op televisie, op Big Wortel." Uil was verbaasd. " Ik doe nooit mee met die kinderachtige televisie. Wat een idioot gerucht zeg. Dat kan helemaal niet."
"Jawel hoor uil, overal hangen hier camera's. Wist je dat niet joh? Iedereen weet dat toch?"
Uil keek geschokt in de rondte. Hij zag niets, maar ja dat hoefde ook niet. Een geheim is nooit te zien namelijk. "Pffffff, straks hebben ze gezien dat ik altijd vegetarisch eet! Daar gaat mijn naam!"  dacht uil koortsachtig.
"Dit moet echt stoppen hoor."
"Ehhh raaf? Die tvshow kan echt niet hoor. Ieder dier heeft recht op privacy. Je moet je veilig in je hol of nest voelen, en niet bang zijn dat iedereen alles weet. Ik vind dat dat moet stoppen. En ehhh die afluisterlijnen gaan ook weg. Ik weet dat alle dieren te vertrouwen zijn. Aanslagen en terrorisme is iets van die laag-denkende mensen. Wij sociaal sterkere dieren doen zoiets niet. Vrijheid voor iedereen!!"
"Goed zo, uil" zei raaf. "Ga dat maar in het cafe vertellen. Iedereen zal blij zijn met dit nieuws"  Uil vloog naar het cafe en vertelde wat hij te zeggen had. Alle dieren juichten hardop. Ze durfden weer vrijuit te praten. Zo hoorde het leven te wezen.
Raaf was moe. Hij ging terug naar zijn huis. Hij begon nog weer wat te knutselen met zijn snelkookpan, want dat project schoot niet erg op. "Gelukkig heb ik nooit telefoon gehad." mompelde raaf in zichzelf, en sleutelde rustig de hele nacht verder.

Neushoorn komt Vrij

"Hij mag nooit vrij komen" brulde de dieren in het dierenbos. " Zo'n ondier moet nooit meer in onze fatsoenlijke maatschappij rondlopen!"

De dieren waren door het dolle heen. Neushoorn v.d. N zat al 10 jaar vast. Hij was veroordeeld tot het platstampen van mier, maar zou binnenkort vrijkomen.

Mier was destijds bezig om een politieke partij op te richten met veel woorden en weinig daden. De partij heette ook PZD. Partij Zonder Daden. Mier was behoorlijk populair aan het worden, totdat neushoorn hem plette.

"Ik laat hem kielhalen als hij vrij komt!" zei slak. De andere dieren keken slak aan. Wat was dat? Kielhalen??

"Ik hang hem op aan de hoogste top van de boom!" riep kangeroe, die niet kon klimmen.

Raaf stapte nietsvermoedend het cafe in. Hij luisterde naar het gebrul van alle verschrikkingen die ze met neushoorn zouden doen.

"Ahummm" schraapte raaf zijn keel. Niemand hoorde hem. "AAAHUMMMM" deed raaf iets harder, maar nog steeds reageerde niemand. "Daar is ie!!!" brulde raaf, en plotsklaps was iedereen stil.

" Nee hoor, grapje." zei raaf, " Maar luister. Onze rechtstaat bepaald dat een moordenaar na ruim 10 jaar vrij mag zijn. Dus dat recht heeft neushoorn ook!" de dieren mompelde wat. Idiote raaf ook altijd.

Uil nam het word. "Luister raaf, ik ben uiteindelijk de rechter van het bos, en ik zal niet toestaan dat neushoorn nog in ons midden zal komen, en daarmee basta!" "Maar miereneter dan?" probeerde raaf nog. " Die eet iedere dag mieren, en dat mag wel?" "Ehhh dat is de natuur, knullemans, dat hoort zo." antwoorde uil.

Raaf zuchte eens diep. Dit was volkomen onrechtvaardig en hij vond het zijn plicht om hier wat mee te doen. Maar wat???

Opeens had hij het. Neushoorn v.d. N moest gewoon iemand anders worden! Dat was het!

Raaf vloog zo snel hij kon naar de grottengevangenis, met een zaag in zijn vleugel. "Verdomde lastig dit." mompelde raaf in zich zelf. Maar uiteindelijk was hij aangekomen bij de grot van Neushoorn v.d. G. De grot werd bewaakt door wesp. "Pardon raaf, wat kom jij hier doen?" vroeg wesp verbaasd. " Ik kom eens kijken hoe het met die verschrikkelijke neushoorn is, of hij nog rot in zijn cel!" antwoorde raaf. Wesp brulde het uit van het lachen. "Jaaa die zit hier nog hoor, veilig en wel. Ga maar even naar binnen dan kan je hem zien lijden, hahaha"

Zo gezegd zo gedaan. Raaf stapte de grot binnen en liep naar neushoorn. Die zat op dat moment net een trui te breien uit verveling. "Hey, bezoek?? Dat is lang geleden?" zei neushoorn. Raaf liep op hem af en mompelde wat. Raaf vertelde neushoorn zijn plan en neushoorn knikte instemmend. "Hmm hmm, ja, hmm hmm dat moet dan maar ja." antwoorde neushoorn zacht.

En raaf begon. Hij pakte de zaag en zaagde heel precies de hoorn van de neus af. Een hels karwei, maar het moest lukken!

Na een uur zagen was het zover. Neushoorn keek wat beteuterd naar zijn hoorn, die nu op de grond lag.

"Oke, nu deel 2 ." zei raaf en hij schreeuwde heel hard naar wesp, die buiten nog op wacht stond. " Wesp!!! het is de verkeerde!! Dit is geen neushoorn, maar een mier!"

Wesp kwam vliegensvlug aan. "Wat zeg je me nou? De verkeerde?? Dus ik sta hier 10 jaar voor joker??" Wesp keek eens kritisch naar wat hij zag. Geen hoorn op de neus. Grijze huid. Doordringende ogen. Het zou gewoon een mier kunnen zijn. "Excuus meneer mier, het spijt mij zo. Ik was werkelijk in de war denk ik. Het spijt mij echt! Ga snel naar buiten, naar de frisse lucht. Dat zal u goed doen!"

Zo gezegd zo gedaan. Neushoorn en raaf liepen naar buiten. Op naar het cafe. Daar aangekomen liepen ze naar het midden van de bar en raaf nam het woord. "Beste dieren, mag ik jullie voorstellen aan mijn verre vriend mier?" Alle dieren keken verbaasd naar neushoorn. Grijze huid, doordringende ogen, beetje flink, maar toch. Het kon zomaar een mier zijn. " Welkom in ons midden mier, ik hoop dat je je thuis zal voelen hier." zei uil. "Ooit hadden wij een beroemde mier hier, mischien is dat wel familie van je?"

"Jazeker", antwoorde neushoorn, " Dat was mijn oom, en ik ben hier gekomen om zijn werk af te maken. Ik start een nieuwe partij. De Partij Tegen Alles, PTA!"

"Oh nee toch", verzuchte raaf. Dit had hij niet voorzien. Niet weer een nieuwe partij. Dat zat niet in zijn plan, maar neushoorn voelde zich opeens helemaal een leider.

"Dat beloofd weinig goeds, ik ben weg hier." verzuchte raaf en ging naar zijn eigen huis. Hij gaf een trap tegen zijn snelkookpan en ging in bed liggen. "Die doet ook al niet wat ik voorzien had. Zoals alles lijkt wel."

Raaf ging slapen. Het was me het dagje weer wel.

Het Dierenbos en Internet

Eindelijk was het zover. het Dierenbos had internet gekregen. Alle dieren juichten op het moment dat de aansluiting een feit was. De meeste dieren kropen achter hun computer, en de jongere generatie probeerden met hun smartphones de wifi-codes te kraken.

In de avond was het in tijden niet zo stil geweest. Alle dieren waren druk bezig met hun statussen en foto's te plaatsen op Hairybook, de nieuwste Dierenbos-rage. De olifant had een foto van de zon, waarbij hij het weerbericht vertelde. De miereneter liet zijn maaltijd van die avond zien, waarbij de mieren de foto deelden, omdat het volgens hun een circus-act was

Er onstonden zelfs nieuwe relaties in het bos!!!! De merel ontdekte dat ze dezelfde interresses had als het nijlpaard, en gingen samen op een blind-date, wat eindigde in een weekend lang ongeremde sex.

Heel het dierenbos was blij! Eindelijk vooruitgang!

Alleen raaf twijfelde. Raaf wilde helemaal niet weten wat andere dieren gingen eten. Raaf wilde niet weten wat het weer was, een paar bomen verder. En raaf hoefde geen relatie!!! Was al jaren gelukkig met koolmees, en wilde dat graag zo houden!!!

Via Hairybook kreeg iedereen een uitnodiging voor het grote Nieuwjaarsfeest!!! Alle dieren zouden komen, en iedereen had er zin in. Schaap had speciaal nieuwe krullen gezet, en nijlpaard was druk bezig met alcohol inslaan. Dit zou het grootste feest van de laatste jaren worden!!!!!

Raaf had geen zin. pfff, dat gedoe allemaal. Die drukte. hij wilde het liefst samen met koolmees de nacht door brengen. Lekker samen mijmeren over het afgelopen jaar, en beloftes doen voor het nieuwe. Maar koolmees zou wel gaan. Ze had zich er heel erg op verheugd!!!!!

Raaf ging die avond vroeg zijn bed in. Hij was moe, en zeker geen zin in een feestje. In de verte hoorde hij de muziek en het gelach. Het klonk toch wel gezellig!!! Hmmm, raaf dacht, "ik ga toch even kijken. mischien valt het mee".

Eenmaal op het feest was het een drukte van belang. Iedereen was in een uitgelaten feest stemming, en er was veel drank gevloeid. Raaf haf meteen spijt. Alle dieren waren onder invloed, en iedereen zat met iedereen te zoenen en te plakken. Raaf haatte dat! En ondertussen liep zeekoe met zijn nieuwste smartphone foto's te maken. "Jaja, alles voor Hairybook", brulde zeekoe constant.

Raaf wilde weg. Terug zijn bed in, en genieten van de rust. Net op het moment dat Raaf weer bij zijn fiets was, werd hij vol op zijn mond gezoend!! "Gadver!" schreeuwde raaf. De wandelende tak hing in zijn nek, en probeerde halstarrig hem te zoenen. Raaf duwde hard tegen de wandelende tak aan, maar op dat moment....FLITS! "Jaja, alles voor Hairybook", prevelde de inmiddels behoorlijk dronken zeekoe.

Raaf vluchtte weg. Weg van hier. Terug naar de rust van het bed.

De volgende ochtend was iedereen aan het gillen en schreeuwen. Een herrie van jewelste! Alle dieren hadden op Hairybook de foto's van het feest gezien, maar de feestgangers waren op zulke genante posities geflitst, dat er overal ruzie ontstond!!! De smartphone van raaf rinkelde. "Koolmeesje" las hij op de display. hij nam op. "jij vuile rotraaf! je bent verschrikkelijk en ik wil je nooit meer zien!!! Tegen mij zeggen dat je in bed ligt, maar ondertussen zie ik je foto op Hairybook!!!! Ik haat je!"

Raaf hing op. hij had geen zin meer in discussie. Alles was de schuld van het internet. Zijn relatie op de klippen, het dierenbos vol ruzie. En dat alleen maar omdat iedereen mekaar in de gaten gaat houden, en nutteloze informatie op Hairybook zet.

Raaf haatte inmiddels dat internet.

hij ging naar het buurtcafe, en besprak daar zijn problemen met de vriendengroep. Paard en gordeldier waren het al gauw met hem eens. Hun was precies hetzelfde overkomen! Zo ging dit verhaal als een lopend vuurtje door het Dierenbos. De meeste dieren stonden achter de mening van Raaf. Maar ze wisten niet goed wat ze er mee aan moesten.

Uiteindelijk besloten ze te demonstreren!!! Ze gingen allemaal het bos in met spandoeken en pamfletten. "Internet weg, internet weg!" riepen ze in koor. Maar ja, alleen roepen heeft geen zin. De demonstratie duurde langer dan een week, waardoor er ook weer foto's op Hairybook kwamen, die de spot dreven met de menigte.

Na deze lange week was de maat vol! Het leger ging zich ermee bemoeien! Onder leiding van Korporaal Neusaap, werden de internet verbindingen afgesloten. "Dit is geen staatsgreep, maar het volgen van de mening van het volk" , vertelde Korporaal Neusaap plechtig.

Eindelijk. Alles was voorbij. Alle dieren gingen weer gewoon met elkaar praten, en gezellige dingen doen. geen foto's, en geen Hairybook.

"Wat is de wereld toch fijn.", bedacht raaf, en ging op een Shetlandpony zitten, om een beetje geil in de rondte te kijken.

Het Dierenbos en de Crisis

"Die crisis houdt niet op!" Zeiden de dieren in het dierenbos tegen mekaar. Tja, het was crisis. Sinds het betaalmiddel "beukenootjes" was geworden, was alles achteruit gegaan. Niemand had nog beukenootjes!!! Door de storm en het slechte weer, waren er gewoon geen beukenootjes meer!! "Wat een ellende zeg" zei uil. "We zijn mooi de aap gelogeerd zo". Aap keek om, maar had geen zin om te reageren. "Er moet toch een oplossing zijn!", vroeg nijlpaard zich hardop af. Opeens had hij een idee. "We sluiten de ramen van de kangeroes!!! Hun hebben zwarte beukenootjes, maar zo komen die noten weer bij ons!"

De kangeroes zaten aan een kanaal achter rode raampjes. Je kon er binnen komen om in hun buidel te slapen. Veel dieren vonden dat fijn, om even tot rust te komen. Maar ja, inderdaad, het was wel met zwarte beukenootjes. Het was uiteindelijk illegaal om in een buidel te liggen.

"Stom plan" brulde kikker. "Ik hou van die kangeroes, en om het te sluiten gaan ze naar een ander bos waardoor we ze kwijt zijn."

Hmmm dat was waar. Pfff niemand wist nog een idee.

Raaf zat in zijn eentje te denken. Hij wist zeker dat er een oplossing moest zijn, maar wat!!

Hij las in alle boeken die hij had, op zoek naar het beste plan. Opeens had hij het! Snel in aktie, en dan kwam alles goed!

Raaf vloog naar schaap. "Kan jij een jurk voor me breien?" Schaap keek op. "Ehh ja, maar wat moet jij met een jurk?" "Hoor je later van me, vertrouw me maar." Antwoorde raaf. " ik wil een rode jurk met een groot kruis erop." Schaap ging aan het werk, en de volgende ochtend was de jurk klaar. "Perfectemundo, dank je wel schaap!" Zei raaf en vloog naar het midden van het bos. Daar zette hij een boodschappentas neer, waar allemaal hosti's in zaten. Nu ging het er om spannen.

"GELOOF IN MIJ ANDERS ZULLEN JULLIE BRANDEN IN DE HEL!" Brulde raaf constant door het bos. Zo hard als hij maar kon. De dieren waren verbaasd, maar kwamen toch naar raaf toe. "Wat bedoelde hij nou eigenlijk met dat geschreeuw?"

"KOM TOT MIJ EN GELOOF IN MIJ!"

"Kan het wat zachter, en trek die achterlijke jurk uit" mopperde mol. "Sssst, dat hoort zo" siste raaf hem toe.

Inmiddels stonden alle dieren om hem heen.

"Ahum ahum, luister allen." Begon raaf zijn betoog. "Ik heb een spiritueel inzicht gekregen, en jullie moeten mij volgen. Als jullie doen wat ik zeg zal er niets gebeuren. Zoniet zullen jullie branden in de hel. En mijn geloof bestaat om de heilige hosti! Ik heb er spiritueel overheen gepiest, waardoor hij kracht bevat. Zo kunnen jullie leven op 1 hosti per dag. Dussss kom tot mij"

Alle dieren twijfelden. Maar ja, wat hadden ze te verliezen! Nu hadden ze ook niks, en het was crisis, dus ideaal moment om een achterlijk geloof te gaan volgen.

Iedereen nam de heilige, gepieste hosti van raaf. En ja, ze geloofden hem!!! "Raaf is heilig" riepen alle dieren in koor. En door dat onwrikbare geloof, werkte de hosti ook! Raaf moest lachen. Niemand had nog beukenootjes nodig, de crisis was voorbij. "Halleluja, hahaha" zei raaf in zichzelf.

En de dieren in het dierenbos leefden rustig, zei het wat magerder, verder. En niemand dacht nog aan de crisis en de beukenootjes.

Het Dierenbos en de Vrijheid van Meningsuiting

"de vrijheid van meningsuiting is een groot iets", zeiden de dieren in het dierenbos.

maar de raaf was er niet helemaal zeker van.

zijn teksten werden nooit goed begrepen, vond hij zelf.

"Lamma Ackbar" riepen het schaap met haar lammetjes. "Dus wij mogen ook onze hoofddoekjes dragen?"

pffff potverdorie daar hadden ze niet aan gedacht. dat was toch ook weer niet de bedoeling.

ondertussen zocht de eekhoorn koortsachtig in zijn boom naar zijn keppeltje. ergens lag het tussen zijn nootjes, maar hij kon moelijk zoeken door zijn te lange pijpekrullen.

de zoetwaterbaars zag zijn kans schoon, en trok een jurk aan met een paarse mijter. hij voelde zich meteen verheven boven de rest.

de vos, de egel en de zeekoe waren aan het overleggen. " was dit nou wat ze bedoelden met een multi-culturele dierenleving? moeten we dit allemaal maar pikken?"

de raaf nam het woord, en orakelde zijn meest scherpzinnige anti-semitistise teksen.

over eenheid en reinheid, en zuiver bloed en nog veel meer, wat ik niet kan herhalen.

de zeekoe zuchtte diep. hij vond eigenlijk dat raaf gelijk had. maar zoiets durfde hij niet hardop te zeggen.

de eekhoorn was zo geschrokken door deze woorden, hij maak een muur van hazelnoten, en stopte tussen de gaten allerlei briefjes met klachten.

de zoetwaterbaars zocht met alle macht een kruis, en spijkerde zichzelf vast, wat opzich al een hele kunst was met die vinnen.

het schaap en haar lammetjes werden woedend, en bliezen met een bom het centrale wijkcentrum op, helaas hierbij het leven latend.

raaf zat te grijnzen bij al deze ellende, maar werd zelf ingesloten door een leger van stokstaarten. hij werd naar een burcht gebracht, alwaar hij zo onder druk werd gezet dat hij een moord bekende die hij niet had gedaan, en kwam nooit meer terug.

door al deze gebeurtenissen waren de dieren geheel van slag. een dierenleving met de vrijheid van meningsuiting zal nooit werken.

sindsdien praten de dieren niet meer met elkaar. ze praten alleen nog in hun eigen taal en met hun eigen soortgenoten.