Het afluisterschandaal

"Wat krijgen we nou?" riepen de dieren van het dierenbos die in het cafe zaten. 2 hoog-gelaarsde horzels stapten naar binnen. "olifant, we komen je arresteren!!!" Olifant keek verbaasd op. " Me arresteren? Dat kan helemaal niet! Ik heb net een baby gekregen." " Niets mee te maken, de tante van die baby kan hem beter opvoeden, en jij gaat mee." Alle dieren keken verbaasd op. Kanarie vroeg voorzichtig:" wat heeft olifant gedaan dan?" "Over de telefoon gepraat over een aanslag!" Olifant begon te huilen. " Ik had het over de bevalling. Dat dat een aanslag was, boehoehoe." "C'es la vie" zei de horzel en deed de handboeien om. Olifant werd weg gevoerd. De dieren waren erg ontzet door dit alles. Iedereen begon angstig te fluisteren. " worden we soms afgeluisterd?"
Uil kwam het cafe binnen. " Goeiemorgen diertjes, het is wat hoor, met die olifant. poepoe." "Hoe weet jij dat?" vroeg aarsmade verbaasd. "We hebben het zelf gehoord. Mol vertelde me dat ze praatte over een aanslag. Ja dat kunnen we niet hebben hoor, in ons bos. Dit is voor jullie veiligheid!" "Dus jij en mol zitten hier achter??" riepen alle dieren in koor, en ze stormden naar buiten. Op naar het hol van mol. Daar eenmaal aangekomen zagen ze allerlei telefoons en telefoondraden lopen en 1 beeldscherm. Aangezien mol stekeblind was, had hij dat beeldscherm omgebouwd tot tosti-ijzer.
"Wat denk jij wel niet te doen hier!"  brulden alle dieren. " Ja zeg, ik ben gevraagd door uil. Het is voor ieders veiligheid. Je weet maar nooit. By the way, krekel, je moet je kinderen wat vaker bellen. 1x per week kan echt niet hoor.
De dieren waren stomverbaasd. Ze werden gewoon afgeluisterd, voor hun eigen bestwil. Maar over privacy werd niet gesproken!! Dit was belachelijk. Niemand durfde nog te telefoneren, of met elkaar te praten. Bang dat ze iets verkeerds zeiden.
Iedereen wist nog precies hoe het zo'n 50 geleden was gegaan, toen  Adolfina de Luis de macht greep. Dat begon ook met afluisteren en eindigde in deportatie van alle dieren die moeilijk naar de wc konden.  Dat wilden ze nooit meer!!!
Raaf zat te denken. Hoe moest hij dit oplossen. Opeena had hij een plan. Raaf vloog razendsnel naar mol. Daar aangekomen begon hij te vertellen. " Mol, weet jij wel dat je van teveel telefoondraden impotent wordt? Heb het laatst nog gelezen. Heeeel gevaarlijk dit! Ik zou dit klusje niet willen doen hoor." Mol schrok van dit nieuws. Hij was nog zeer potent en wilde hij graag zo houden. Mol begon als een wilde aan alle draden te trekken om de verbindingen te verbreken, ondertussen angstig kijkend tussen zijn benen.
"Mooi, dat was simpel." dacht raaf, en ging op pad naar uil. Dat zou lastiger worden.
"Hoihoi uilie", zei raaf op zijn allerliefst. " Ik hoorde dat jij eigenlijk geen uil bent, maar een mus. Je schijnt je iedere dag te verkleden. Dat was te zien laatst op televisie, op Big Wortel." Uil was verbaasd. " Ik doe nooit mee met die kinderachtige televisie. Wat een idioot gerucht zeg. Dat kan helemaal niet."
"Jawel hoor uil, overal hangen hier camera's. Wist je dat niet joh? Iedereen weet dat toch?"
Uil keek geschokt in de rondte. Hij zag niets, maar ja dat hoefde ook niet. Een geheim is nooit te zien namelijk. "Pffffff, straks hebben ze gezien dat ik altijd vegetarisch eet! Daar gaat mijn naam!"  dacht uil koortsachtig.
"Dit moet echt stoppen hoor."
"Ehhh raaf? Die tvshow kan echt niet hoor. Ieder dier heeft recht op privacy. Je moet je veilig in je hol of nest voelen, en niet bang zijn dat iedereen alles weet. Ik vind dat dat moet stoppen. En ehhh die afluisterlijnen gaan ook weg. Ik weet dat alle dieren te vertrouwen zijn. Aanslagen en terrorisme is iets van die laag-denkende mensen. Wij sociaal sterkere dieren doen zoiets niet. Vrijheid voor iedereen!!"
"Goed zo, uil" zei raaf. "Ga dat maar in het cafe vertellen. Iedereen zal blij zijn met dit nieuws"  Uil vloog naar het cafe en vertelde wat hij te zeggen had. Alle dieren juichten hardop. Ze durfden weer vrijuit te praten. Zo hoorde het leven te wezen.
Raaf was moe. Hij ging terug naar zijn huis. Hij begon nog weer wat te knutselen met zijn snelkookpan, want dat project schoot niet erg op. "Gelukkig heb ik nooit telefoon gehad." mompelde raaf in zichzelf, en sleutelde rustig de hele nacht verder.