Overzeese orkaan

" Alle dieren nog aan toe, wat een orkaan was dat zeg!" vertelde koe aan de andere dieren in het cafe. " Ik heb de foto's net gezien, de dode dieren hangen in de bomen gewoon!!" Mier en orka knikten instemmend, en ooievaar begon hardgrondig te huilen.
Op een eiland overzees, had een orkaan gewoedt. De kranten stonden er vol van, en de landelijke bos-televisie zende alleen maar beelden van het getroffen gebied uit.
"Jaja het is verschrikkelijk, maar wat doe je er aan. Het blijft de natuur tenslotte." bemoeide schaamluis zich met het gesprek.
"Ik weet wat we er tegen kunnen doen!!!" antwoorde bidsprinkaan. "Bidden natuurlijk!! Bidden tot we er bij neervallen." De andere dieren keken verbaasd. Bidden?? Dat was lang geleden dat ze dat gedaan hadden. Maar mischien hielp het wel?
Bidsprinkaan, schaamluis, orka, ooievaar en mier gingen op een rijtje zitten, en begonnen hardop te bidden. Ze brulden het uit, zo hard als ze maar konden. Vragend om vergeving van zonden en meer van dat soort loze kreten. Het geluid wat ze produceerder was zo hard, dat er door de luchtdruk een storm op kwam zetten. De wind waaide door de toppen van de bomen, en de bosbewoners moesten zich vasthouden om niet weggeblazen te worden.
Alle dieren hoopten dat het bid-team zou stoppen, maar ze gingen door tot ze haast geen stem meer over hadden.
Tot de laatste snik werd er gebeden, maar op het moment dat ze geen geluid meer konden maken, stopte de storm gelukkig.
Iedereen kon weer rustig ademhalen.
"Dat is de kracht van het gebed!" piepte bidsprinkaan. " Mijn familie over zee vertelde me dit altijd al. Zij hopen op ooit de grootste bidstond aller tijden."
Op dat moment kwam raaf de hoek om lopen. " Mogge dieren, jullie ook zo'n last van die storm?" Alle dieren knikten instemmend, en bidsprinkaan vertelde zijn verhaal aan raaf, met zijn laatste restje adem.
Raaf dacht na. Iets klopte niet, maar wat?
" Zeg bidsprinkaan, wanneer heb jij voor het laatst je familie gesproken?" vroeg raaf.
"Vorige maand nog", piepte bidsprinkaan. " "Zou je ze dan niet eens bellen over hoe het gaat?" Bidsprinkaan knikte. Raaf had gelijk. Snel even horen of iedereen nog leefde. Hij ging naar de telefooncel en sprak daar zacht met de overzeese gebieden. Maar tijdens het gesprek werd bidsprinkaan roder en roder. Het zweet brak hem uit!! Hij hing voorzichtig de telefoon op, en schuifelde terug naar de rest van de dieren.
" Ehhh ik moet iets vertellen, iets wat ik net gehoord heb." mompelde bidsprinkaan.
"Mijn familie heeft zo hard gebeden, dat daardoor de orkaan is ontstaan. Maar dat was een ongelukje. Niet de bedoeling! Ze wilden alleen maar bidden, om zo de andere dieren iets van goedheid te laten ervaren."
Alle dieren vielen haast om van verbazing. Was dit werkelijk gebeurd? Om goedheid te ervaren? En daardoor overzees allemaal dode dieren en huizen kapot?
Iedereen zat verslagen voor zich uit te staren. Bidsprinkaan wilde eigelijk een gebed op zeggen, maar hield wijselijk zijn mond.
" Alles goed en wel, maar wat kunnen we hiermee doen?" vroeg tjiftjaf zich af. " Goedheid is iets voor een ander doen ofzo toch?"
Raaf keek op. " Inderdaad, goedheid moet je ervaren. En er is in deze moderne tijd maar 1 ding wat we kunnen doen om die goedheid tot uiting te brengen. Geld geven! Dat is de oplossing. Geld geven aan de overzeese gebieden, waardoor ons eigen hart weer zuiver wordt. Geld heeft de macht van geluk."
Alle dieren knikten. Raaf had gelijk. Alleen met geld kon je geluk kopen!! De dieren begonnen geestdriftig geld te verzamelen. Na een uur had bijna iedereen betaald, en werd er een grote envelop vol geld opgestuurd naar de overzeese gebieden. "Wat een heerlijk gevoel zeg." zei holtor. " Mijn hart smelt zowat."  "Inderdaad, ik voel me meteen beter, en zo hoeven we ons niet meer druk te maken over hoe het daar gaat. Voel me helemaal gelukkig!" zei wolf. Bidsprinkaan knikte. Ook hij was opgelucht. Geld geven was de juiste remedie om gelukkig te zijn, en heel het bos had mee gedaan.
Tenminste, op 1 iemand na dan.
Raaf.
Hij had niet betaald. " Hypocriet gezeur dit. Geluk zit in jezelf, en geld heeft daar niets mee te maken. Alsof je met geld je geluk kan afkopen." mompelde raaf in zichzelf.
Raaf ging rustig naar zijn huis. "Een werkende snelkookpan, dat is pas geluk!!" Raaf brulde het uit van het lachen. Maar diep, heel diep van binnen, wist hij dat hij gelijk had.