200 jaar Koningen in het Dierenbos

"Het word een spannende dag vandaag!" zei mandril in het dierencafe."Ik kan niet wachten gewoon!"
Het was vandaag de 200e verjaardag van het dierenbos.  Dat werd gevierd met de historisch verantwoorde Konings-intocht van weleer, en een overzichtsspel van de afgelopen 200 jaar. De koning van weleer werd gespeeld door een beroemd acteur, en het overzichtsspel door amateurtoneel. Uiteraard was Prins Eland niet aanwezig (dood) maar Koning Damhert wel. Hij stond vol trots te orakelen over zijn voorouders dat iedereen er eigenlijk al gek van werd.
Alle dieren stonden te wachten aan de rand van het bos. 200 jaar terug kwam Koning Dolfijn op een zelf geschoten krokodil aanvaren, en dat zou nu waarheids getrouw nagespeeld worden. Alleen er was 1 probleempje. De acteur was stier, en die had watervrees. " Ik durf niet! Nee echt niet. Ik doe het niehiieeet!" " Schiet toch op stier, stel je niet aan!" mopperde duif. " Wat kan er nou misgaan tenslotte." "Nee, ik weiger!" zei stier "maar ik weet wel wat anders nog." Stier rende hard weg en kwam na een korte tijd terug met op zijn rug 4 slakken. " Wat moeten we hier nou mee?" riep duif. " Deze 4 slakken gaan mij voorttrekken. Dat ziet er heel koninklijk uit! Een beetje met me mantel zwaaien en hup!"
Duif wist het niet zo, maar ging uiteindelijk maar akkoord. Dus zo gezegd zo gedaan.
Alle dieren stonden klaar om te kijken, en in de verte zagen ze stier al zwaaien met zijn mantel. Iedereen juichte zo hard ze konden. Maar 2 uur later was stier nog geen meter vooruit gekomen! De meute begon te mopperen. Dit duurde veel te lang zo! Zelfs Koning Damhert had geen geduld meer. " Ahum, dieren? We gaan verder met het toneelstuk, anders word het zo al donker!" Daar was iedereen het mee eens. Laat die stier maar gaan met zijn slakken. Die komt over 5 dagen wel weer eens aan.
Het toneelstuk vond plaats in het openlucht theater. Iedereen zat vol spanning te wachten op wat komen zou.
Het amateurtoneel had zich goed ingelezen in de geschiedenis. Het eerste bedrijf ging over de eerste koning Dolfijn en zijn 95 bastaardkinderen bij gans.
Koning Damhert zat er een beetje ongelukkig bij te kijken. Het was niet echt iets om trots op te zijn. Het tweede bedrijf ging over Koning Olifant die een geslachtsziekte had overgebracht op de dieren, waardoor de helft van het volk een jaar lang met rode vlekken op rare plaatsen rondliep.
Het derde bedrijf ging over de oorlogstijd. Koning Paard had ruzie gemaakt met een inheems bos, maar toen de oorlog begon was hij weg! Het dierenbos was 5 jaar bezet door inheemse dieren die ze niet eens verstonden. De inheemsen gingen pas weg nadat heel het dierenbos in verwachting was van ze. En toen kwam Koning Paard pas weer terug, met een verhaal dat hij ondergronds bij de inheemsen had gevochten.  Niemand geloofden dat, maar ja, ze hadden weer een koning.
Koning Damhert werd kleiner en kleiner, en de toeschouwers begonnen te fluiten naar de acteurs." Wat een idioten hebben wij als koning steeds!" riep mier heel hard. " En wat hebben we er aan? Niks, haha". Alle dieren gaven mier gelijk.
Het laatste bedrijf ging over Koning Damhert zelf. Hij had ooit steekpenningen aangenomen van de Noorse SchaatsBeweging, ook wel NSB genoemt, om een nieuwe ijsbaan te laten maken. Koning Damhert had hier veel geld aan verdient, maar de ijsbaan was er nooit gekomen.
De dieren begonnen hard boe te roepen, en Koning Damhert wilde maar 1 ding. En dat was wegvluchten! Dit was niet bepaalt feestelijk meer! "We moeten af van het koningshuis!" riep amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. "We moeten af van het koningshuis!" riep geit en alle dieren gaven geit gelijk. Iedereen begon door elkaar heen te roepen. Koning Damhert zweette zich rot. " Maar ik ben best aardig hoor. Ik bedoel het allemaal goed voor jullie, om meer geld te hebben." Maar niemand geloofde hem. Het was een grote chaos geworden.
Raaf zag dit allemaal bedenkelijk aan. Nog even en Koning Damhert zou hier niet levend vandaan komen.
"Dieren!! Luister!!!" brulde raaf naar de menigte. " Hier hebben we niks aan. zometeen hebben we geen koningshuis meer en geen damhert. Ik wil geen moorden in het bos meer! " Damhert lag luid huilend op de grond. Het was eigenlijk een zielig gezicht, om hem zo te zien. "Maar al die koningen brachten ons ellende." zei krekel. "We hebben er niets aan."
"Ik snap wat jullie bedoelen, maar we moeten toch iemand hebben die grote linten kan doorknippen." Daar had raaf weer gelijk in. Vaak werden er linten om het bos gedaan, en de koning knipte die dan door. Niemand wist waarom, maar het gebeurde al jaren zo.
"Ik weet een goede oplossing om het goed te maken." zei raaf. " Koning Damhert word niet alleen lintenknipper, maar ook kaartjes knipper op de bostram."
De dieren en Koning Damhert keken raaf verbaasd aan. Wat was een bostram? Niemand had daar nog van gehoord.
"Een bostram rijd door het bos om je te vervoeren naar een andere plek. We maken een platte kar, en Koning Damhert kan die dan trekken. Je moet er een kaartje voor kopen in het cafe, en dat kaartje kan de koning dan knippen. Zo verdient hij het geld terug voor ons bos.
Alle dieren vonden het een prachtig plan. Zelfs Koning Damhert zelf vond het een goed idee. Zo had hij weer eens wat te doen tenminste!!
Na een week was de bostram al een groot succes. Iedereen gebruikte hem om ergens te komen. Veel geld werd er verdient, en Koning Damhert was serieus bezig zijn leven te beteren.
En raaf? tja, raaf was weer naar zijn hol. Sleutelend aan het zelfde als de laatste maanden. " Die snelkookpan wordt nog eens mijn dood!" mompelde raaf in zich zelf.