Anti-Apart-Urineren

" Iedereen gaat ook maar dood de laatste tijd." vertelde libelle aan de rest van de dieren in het cafe.
Afgelopen nacht was namelijk Bizon overleden op een behoorlijk hoge leeftijd.
" Ik dacht eigenlijk dat hij al dood was?" riep haas. " Ik heb hem sinds de voetbalwedstrijden niet meer gezien."
"Welnee haas," zei mol, " dan had je het heus wel in de krant gelezen!"
Bizon was namelijk beroemd. Bizon was verantwoordelijk voor de afschaffing van het apart urineren in het dierenbos.  Tot die tijd moest iedereen apart urineren, maar dankzij Bizon en zijn aanhangers mocht je dat ook in groepjes doen. Voor de gezelligheid. Bizon stond namelijk ook bekend om zijn gezelligheid.
" Maar waar was hij dan al die tijd?" vroeg potvis. " Waarom kwam hij nooit eens naar het cafe?" Niemand wist het. Het was eigenlijk ook wel een vreemde situatie. Was Bizon wel echt dood?
Raaf zat te denken. "Ik ga eens op zoek naar de Bizon-aanhang. Moet toch maar mijn medeleven tonen door dit overlijden."
En zo gezegd zo gedaan. Raaf vloog het bos door, langs de rotsen, op zoek naar de beroemde Apartplas-boom.
Daar aangekomen vond hij vele dieren al huilend om de boom. Tranen met tuiten.
Raaf voelde zich niet op zijn gemak.
" Eh sorry, maar hoe is Bizon overleden eigenlijk?" vroeg hij aan niemand in het bijzonder. De dieren begonnen nog harder te huilen! " Boehoe, arme bizon. Urineren zal nooit meer hetzelfde zijn. We hebben zo vaak samen gestaan. Dit is het einde der tijden!" brulde kikker. "Inderdaad! We moeten samen met Bizon stoppen met leven! Urine-Solidariteit!" gilde een pauw.
"Nee toch, idioten." mompelde raaf in zichzelf. Hij keek wat rond en zocht naar een normaal uitziend dier.
Aan de rand van de groep zat dolfijn. Raaf liep op hem af. " Dolfijn, jij was toch heel close met Bizon?" " Ssst, ja dat is zo." antwoorde dolfijn. " Maar zal ik je een geheim vertellen? Bizon was al 10 jaar dood in zijn hoofd. Hij kon alleen nog maar knipperen met zijn ogen. En verder niets meer." Raaf wist niet wat hij hoorde. "Maar hoezo dan? Waarom bleef hij zogenaamd in leven?" " Omdat ik bang was voor de reactie van de andere dieren." antwoorde dolfijn. "Ik had dit al voorspeldt, maar wil niet een massadood op mij  geweten hebben."
"Hmm, lastig." mompelde raaf, en hij dacht diep na. "Ik denk dat ik wat weet! "
"Maak een foto van bizon en kopieer die 1000 keer! Ik doe de rest."
Dolfijn keek verbaasd, maar deed braaf wat raaf zei.
En raaf stapte op de meute af.
"Beste volgelingen van Bizon. Ik wil jullie voorstellen om de denkwijze van bizon te verspreiden! Bizon heeft zoveel betekend voor het samen urineren! Bij iedere urineboom moet een foto van bizon hangen, zodat niemand ooit, maar dan ook echt nooit, nog alleen urineerd! Help mij met verspreiding van deze foto's!"
De volgelingen keken in eerste instantie verbaasd op, maar uiteindelijk begon iedereen te juichen. "Lang leve bizon! Urine-vrijheid voor iedereen!"
De volgelingen begonnen meteen met het verspreiden van de foto van bizon. En dezelfde dag nog hing bij iedere urine-boom de foto van bizon. Niemand hoefde ooit nog apart te urineren!
Raaf was tevreden. Geen doden in het bos, en bizon zou niet vergeten worden.
" Alleen knipperend met zijn ogen, haha, het moet toch niet gekker worden. Laat mij maar gewoon met mijn snelkookpan bezig zijn. En verder vind ik het wel goed." mompelde raaf in zijn eigen, en sleutelde rustig verder

200 jaar Koningen in het Dierenbos

"Het word een spannende dag vandaag!" zei mandril in het dierencafe."Ik kan niet wachten gewoon!"
Het was vandaag de 200e verjaardag van het dierenbos.  Dat werd gevierd met de historisch verantwoorde Konings-intocht van weleer, en een overzichtsspel van de afgelopen 200 jaar. De koning van weleer werd gespeeld door een beroemd acteur, en het overzichtsspel door amateurtoneel. Uiteraard was Prins Eland niet aanwezig (dood) maar Koning Damhert wel. Hij stond vol trots te orakelen over zijn voorouders dat iedereen er eigenlijk al gek van werd.
Alle dieren stonden te wachten aan de rand van het bos. 200 jaar terug kwam Koning Dolfijn op een zelf geschoten krokodil aanvaren, en dat zou nu waarheids getrouw nagespeeld worden. Alleen er was 1 probleempje. De acteur was stier, en die had watervrees. " Ik durf niet! Nee echt niet. Ik doe het niehiieeet!" " Schiet toch op stier, stel je niet aan!" mopperde duif. " Wat kan er nou misgaan tenslotte." "Nee, ik weiger!" zei stier "maar ik weet wel wat anders nog." Stier rende hard weg en kwam na een korte tijd terug met op zijn rug 4 slakken. " Wat moeten we hier nou mee?" riep duif. " Deze 4 slakken gaan mij voorttrekken. Dat ziet er heel koninklijk uit! Een beetje met me mantel zwaaien en hup!"
Duif wist het niet zo, maar ging uiteindelijk maar akkoord. Dus zo gezegd zo gedaan.
Alle dieren stonden klaar om te kijken, en in de verte zagen ze stier al zwaaien met zijn mantel. Iedereen juichte zo hard ze konden. Maar 2 uur later was stier nog geen meter vooruit gekomen! De meute begon te mopperen. Dit duurde veel te lang zo! Zelfs Koning Damhert had geen geduld meer. " Ahum, dieren? We gaan verder met het toneelstuk, anders word het zo al donker!" Daar was iedereen het mee eens. Laat die stier maar gaan met zijn slakken. Die komt over 5 dagen wel weer eens aan.
Het toneelstuk vond plaats in het openlucht theater. Iedereen zat vol spanning te wachten op wat komen zou.
Het amateurtoneel had zich goed ingelezen in de geschiedenis. Het eerste bedrijf ging over de eerste koning Dolfijn en zijn 95 bastaardkinderen bij gans.
Koning Damhert zat er een beetje ongelukkig bij te kijken. Het was niet echt iets om trots op te zijn. Het tweede bedrijf ging over Koning Olifant die een geslachtsziekte had overgebracht op de dieren, waardoor de helft van het volk een jaar lang met rode vlekken op rare plaatsen rondliep.
Het derde bedrijf ging over de oorlogstijd. Koning Paard had ruzie gemaakt met een inheems bos, maar toen de oorlog begon was hij weg! Het dierenbos was 5 jaar bezet door inheemse dieren die ze niet eens verstonden. De inheemsen gingen pas weg nadat heel het dierenbos in verwachting was van ze. En toen kwam Koning Paard pas weer terug, met een verhaal dat hij ondergronds bij de inheemsen had gevochten.  Niemand geloofden dat, maar ja, ze hadden weer een koning.
Koning Damhert werd kleiner en kleiner, en de toeschouwers begonnen te fluiten naar de acteurs." Wat een idioten hebben wij als koning steeds!" riep mier heel hard. " En wat hebben we er aan? Niks, haha". Alle dieren gaven mier gelijk.
Het laatste bedrijf ging over Koning Damhert zelf. Hij had ooit steekpenningen aangenomen van de Noorse SchaatsBeweging, ook wel NSB genoemt, om een nieuwe ijsbaan te laten maken. Koning Damhert had hier veel geld aan verdient, maar de ijsbaan was er nooit gekomen.
De dieren begonnen hard boe te roepen, en Koning Damhert wilde maar 1 ding. En dat was wegvluchten! Dit was niet bepaalt feestelijk meer! "We moeten af van het koningshuis!" riep amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. "We moeten af van het koningshuis!" riep geit en alle dieren gaven geit gelijk. Iedereen begon door elkaar heen te roepen. Koning Damhert zweette zich rot. " Maar ik ben best aardig hoor. Ik bedoel het allemaal goed voor jullie, om meer geld te hebben." Maar niemand geloofde hem. Het was een grote chaos geworden.
Raaf zag dit allemaal bedenkelijk aan. Nog even en Koning Damhert zou hier niet levend vandaan komen.
"Dieren!! Luister!!!" brulde raaf naar de menigte. " Hier hebben we niks aan. zometeen hebben we geen koningshuis meer en geen damhert. Ik wil geen moorden in het bos meer! " Damhert lag luid huilend op de grond. Het was eigenlijk een zielig gezicht, om hem zo te zien. "Maar al die koningen brachten ons ellende." zei krekel. "We hebben er niets aan."
"Ik snap wat jullie bedoelen, maar we moeten toch iemand hebben die grote linten kan doorknippen." Daar had raaf weer gelijk in. Vaak werden er linten om het bos gedaan, en de koning knipte die dan door. Niemand wist waarom, maar het gebeurde al jaren zo.
"Ik weet een goede oplossing om het goed te maken." zei raaf. " Koning Damhert word niet alleen lintenknipper, maar ook kaartjes knipper op de bostram."
De dieren en Koning Damhert keken raaf verbaasd aan. Wat was een bostram? Niemand had daar nog van gehoord.
"Een bostram rijd door het bos om je te vervoeren naar een andere plek. We maken een platte kar, en Koning Damhert kan die dan trekken. Je moet er een kaartje voor kopen in het cafe, en dat kaartje kan de koning dan knippen. Zo verdient hij het geld terug voor ons bos.
Alle dieren vonden het een prachtig plan. Zelfs Koning Damhert zelf vond het een goed idee. Zo had hij weer eens wat te doen tenminste!!
Na een week was de bostram al een groot succes. Iedereen gebruikte hem om ergens te komen. Veel geld werd er verdient, en Koning Damhert was serieus bezig zijn leven te beteren.
En raaf? tja, raaf was weer naar zijn hol. Sleutelend aan het zelfde als de laatste maanden. " Die snelkookpan wordt nog eens mijn dood!" mompelde raaf in zich zelf.

De verslaafde Tasmaanse Duivel

" Die raaf is mooi de aap gelogeerd!" vertelde kalkoen aan de andere dieren in het cafe. " Zit hij opgescheept met een kind wat niet van hemzelf is, en een doorgedraaide ex-tasmaanse duivel."
De andere dieren knikten instemmend. Raaf was de pineut.
Raaf was verliefd geworden op een tasmaanse duivel, die zwanger was. Raaf vond dat geen punt, en voede de baby zo goed mogelijk op. Maar tasmaanse duivel bleek nogal in de war, bleek achteraf. Dronk liters aalbessenlikeur iedere dag, en snoof eikels op in haar neus. De likeur was niet echt goed voor haar, maar de eikels waren het ergst. Die bleven dan bij het tussenschot van haar neus steken waardoor ze geen lucht kreeg. En dan ging ze gillen. Heel het bos werd daar wakker van dan. Niemand sliep de nachten nog door!! En raaf kon het dan weer oplossen. Met een ontstopper trok hij de eikels dan uit haar neus, en dan ging het weer een beetje.
Maar uiteraard waren de dieren niet gelukig met deze situatie. Door het gegil konden ze niet slapen, en de baby van tasmaanse duivel ook niet. Dus als het eindelijk rustig was, begon de baby weer heel hard te huilen. Raaf had er een dagtaak aan. Dit had hij niet verwacht! Raaf hoopte op een rustig gezinnetje! Maar nu was hij alleen maar bezig om alles in goede banen te laten lopen.
Raaf kon op een gegeven moment niet meer. Hij kwam snakkend naar adem bij het cafe, en bestelde 4 wortelsap in 1 keer. En raaf hield helemaal niet van wortels!!!
"Zeg raaf, moet jij het niet wat rustiger aan gaan doen?" vroeg pantoffeldiertje voorzichtig. " Wat? Hoe? Waar is ze nu weer?" mompelde raaf, en het zweet brak hem uit. Raaf was niet te benaderen meer. Zat in zijn eigen wereld. De dieren in het bos maakten zich ernstig zorgen om de situatie. En raaf die er aan onder door ging, en hun nachtrust die verstoort werd.
Raaf zat er maar mee. Hij moest iets verzinnen op de situatie. Maar wat???
Opeens bedacht raaf wat. Hij moest eens met zebra praten! Die had ooit gestudeerd voor chirurg, maar wegens geen vingers kon hij niet precies genoeg werken. Zo gezegd, zo gedaan. Raaf vloog naar zebra en binnen een half uur waren ze eruit.
" Bedankt zebra! Dit is het beste plan wat ik de laatste tijd gehoord heb!"
Raaf vloog naar zijn hol. Daar lag tasmaanse duivel bij te komen van een flinke nacht doorhalen. Raaf had een grote zak eikels mee, die gedrenkt waren in aalbessenlikeur. Hij legde ze 1 voor 1 neer, met een paar meter er tussen. Het spoor leidde naar de operatiekamer van zebra, die overigens al 10 jaar niet meer in gebruik was.
Tasmaanse duivel rook het meteen. Liet haar baby achter en volgde het spoor, onderwijl luid gillend.
Op het moment dat ze bij zebra aankwam was ze zo in de lorem dat ze niets meer doorhad. Raaf ving haar daar op en legde haar op de operatietafel. Zebra kwam vlot eraan. Mondkapje op, en een scalpel tussen zijn beide voorpoten. " Hmm, vingers zou toch makkelijker wezen." , mompelde zebra.
Maar vol goede moed begon hij te snijden in de schedel van tasmaanse duivel. Hij wroette en wroette en haalde alle overbodigheid uit de schedel. Uiteindelijk bleef er een heel klein stukje hersen over.
"Dat moet genoeg zijn. " zei zebra, en naaide de boel iets minder vakkundig dicht.
"Klaar raaf!! Hersenen om te ademen, eten en een kind op te voeden. Verder niets. Ideaal nu, haha!"  Zebra vond het een geweldige prestatie al zei hij het zelf. "Bedank zebra! " antwoorde raaf. Het was wel wat teveel van het goede vond hij, maar ja, beter dit dan het gegil en gestress.
Na een aantal dagen was iedereen weer helemaal bijgekomen. Tasmaanse duivel was bezig met haar kind opvoeden, eten slapen, en misdroeg zich geen 1 keer meer.
Alle dieren hadden een goede nachtrust en waren vrolijk. En raaf zag de zon ook weer schijnen. Hij had een mooie vlinder ontdekt. Was tot op zijn oren verliefd!!!! " Eindelijk een normaal dier die van mij houd." zei raaf tegen zichzelf.
"Maar die hersentechniek van zebra. Daar moet ik ooit nog eens wat mee verzinnen. Mischien wel in combinatie met me snelkookpan." mompelde hij in zichzelf, en kuste vlinder. Raaf was stapel verliefd op zijn vlinder.

Overzeese orkaan

" Alle dieren nog aan toe, wat een orkaan was dat zeg!" vertelde koe aan de andere dieren in het cafe. " Ik heb de foto's net gezien, de dode dieren hangen in de bomen gewoon!!" Mier en orka knikten instemmend, en ooievaar begon hardgrondig te huilen.
Op een eiland overzees, had een orkaan gewoedt. De kranten stonden er vol van, en de landelijke bos-televisie zende alleen maar beelden van het getroffen gebied uit.
"Jaja het is verschrikkelijk, maar wat doe je er aan. Het blijft de natuur tenslotte." bemoeide schaamluis zich met het gesprek.
"Ik weet wat we er tegen kunnen doen!!!" antwoorde bidsprinkaan. "Bidden natuurlijk!! Bidden tot we er bij neervallen." De andere dieren keken verbaasd. Bidden?? Dat was lang geleden dat ze dat gedaan hadden. Maar mischien hielp het wel?
Bidsprinkaan, schaamluis, orka, ooievaar en mier gingen op een rijtje zitten, en begonnen hardop te bidden. Ze brulden het uit, zo hard als ze maar konden. Vragend om vergeving van zonden en meer van dat soort loze kreten. Het geluid wat ze produceerder was zo hard, dat er door de luchtdruk een storm op kwam zetten. De wind waaide door de toppen van de bomen, en de bosbewoners moesten zich vasthouden om niet weggeblazen te worden.
Alle dieren hoopten dat het bid-team zou stoppen, maar ze gingen door tot ze haast geen stem meer over hadden.
Tot de laatste snik werd er gebeden, maar op het moment dat ze geen geluid meer konden maken, stopte de storm gelukkig.
Iedereen kon weer rustig ademhalen.
"Dat is de kracht van het gebed!" piepte bidsprinkaan. " Mijn familie over zee vertelde me dit altijd al. Zij hopen op ooit de grootste bidstond aller tijden."
Op dat moment kwam raaf de hoek om lopen. " Mogge dieren, jullie ook zo'n last van die storm?" Alle dieren knikten instemmend, en bidsprinkaan vertelde zijn verhaal aan raaf, met zijn laatste restje adem.
Raaf dacht na. Iets klopte niet, maar wat?
" Zeg bidsprinkaan, wanneer heb jij voor het laatst je familie gesproken?" vroeg raaf.
"Vorige maand nog", piepte bidsprinkaan. " "Zou je ze dan niet eens bellen over hoe het gaat?" Bidsprinkaan knikte. Raaf had gelijk. Snel even horen of iedereen nog leefde. Hij ging naar de telefooncel en sprak daar zacht met de overzeese gebieden. Maar tijdens het gesprek werd bidsprinkaan roder en roder. Het zweet brak hem uit!! Hij hing voorzichtig de telefoon op, en schuifelde terug naar de rest van de dieren.
" Ehhh ik moet iets vertellen, iets wat ik net gehoord heb." mompelde bidsprinkaan.
"Mijn familie heeft zo hard gebeden, dat daardoor de orkaan is ontstaan. Maar dat was een ongelukje. Niet de bedoeling! Ze wilden alleen maar bidden, om zo de andere dieren iets van goedheid te laten ervaren."
Alle dieren vielen haast om van verbazing. Was dit werkelijk gebeurd? Om goedheid te ervaren? En daardoor overzees allemaal dode dieren en huizen kapot?
Iedereen zat verslagen voor zich uit te staren. Bidsprinkaan wilde eigelijk een gebed op zeggen, maar hield wijselijk zijn mond.
" Alles goed en wel, maar wat kunnen we hiermee doen?" vroeg tjiftjaf zich af. " Goedheid is iets voor een ander doen ofzo toch?"
Raaf keek op. " Inderdaad, goedheid moet je ervaren. En er is in deze moderne tijd maar 1 ding wat we kunnen doen om die goedheid tot uiting te brengen. Geld geven! Dat is de oplossing. Geld geven aan de overzeese gebieden, waardoor ons eigen hart weer zuiver wordt. Geld heeft de macht van geluk."
Alle dieren knikten. Raaf had gelijk. Alleen met geld kon je geluk kopen!! De dieren begonnen geestdriftig geld te verzamelen. Na een uur had bijna iedereen betaald, en werd er een grote envelop vol geld opgestuurd naar de overzeese gebieden. "Wat een heerlijk gevoel zeg." zei holtor. " Mijn hart smelt zowat."  "Inderdaad, ik voel me meteen beter, en zo hoeven we ons niet meer druk te maken over hoe het daar gaat. Voel me helemaal gelukkig!" zei wolf. Bidsprinkaan knikte. Ook hij was opgelucht. Geld geven was de juiste remedie om gelukkig te zijn, en heel het bos had mee gedaan.
Tenminste, op 1 iemand na dan.
Raaf.
Hij had niet betaald. " Hypocriet gezeur dit. Geluk zit in jezelf, en geld heeft daar niets mee te maken. Alsof je met geld je geluk kan afkopen." mompelde raaf in zichzelf.
Raaf ging rustig naar zijn huis. "Een werkende snelkookpan, dat is pas geluk!!" Raaf brulde het uit van het lachen. Maar diep, heel diep van binnen, wist hij dat hij gelijk had.

Aangereden-dieren-dag

"Het blijft een luguber idee." mompelde kangeroe tegen de andere dieren in het cafe.
Het was Aangereden-dag vandaag. En het verhaal was dat alle dode aangereden dieren dan weer 1 dag levend zouden zijn.
De meeste dieren geloofden er niet in, maar kangeroe was er niet gerust op.
"Ach welnee, zoiets bestaat toch niet!!! riep potvis. " Ik kon ook een mede potvis die was aangereden door een tractor. Nou, nooit meer wat van gezien!" " Inderdaad, het is een fabel. Volgens mij ooit verzonnen door die vos." beantwoorde amoebe. Maar niemand reageerde op amoebe. Zijn stem was wel heel zacht namelijk.
Plots kwam haas het cafe binnen rennen.
" Hebben jullie het gehoort??? Er zijn 3 bussen op mekaar gereden op de weg langs het bos. Een personeelsuitje van de luiaards-hang- vereniging. 30 luiaards zijn gewond of dood, maar ze hebben het zelf nog niet door!"
Tja, dat was een probleem met die luiaards. Hun reactiesnelheid was niet het sterkste punt.
Alle dieren renden en vlogen naar de bussen toe. Het was een grote ravage. De bussen lagen over elkaar heen, en her en der lagen dode luiaards.
"Mooi, ik heb weer werk dus." zei mier. Mier graafde altijd de graven in het bos. Alleen het graven, want dode dieren afleggen vond hij maar niks.
De andere dieren zaten vol ontzetting te kijken naar deze ellende. Iedereen was er wat ontdaan van. Maar, aan de andere kant, iedere dag ging er wel een dier dood. Dus de verrassing was er gauw van af. Iedereen ging over naar de orde van de dag, en dat betekende dus in  het cafe zitten.
Algauw zat de stemming er weer in, en voor ze het wisten was het alweer donker.
Kangeroe was er klaar mee. Hij was moe, en wilde naar zijn buidel. Alhoewel hij niet precies wist waar die gebleven was, ging hij toch op pad. Toen hij voorbij de laatste boom kwam, schrok kangeroe zich een hoedje!!! Vanuit de verte kwamen allerlei bloedige gedaantes aan strompelen.
Kangeroe gilde het uit! " Heeeelp, gadverdegadver!" brulde hij zo hard als hij kon. Maar niemand kon hem horen. Hij was te ver weg, en voor hij het zelf doorhad beet 1 van de gedaantes zijn keel door. Dood als een pierewaai liggend, vlogen de gedaantes bovenop kangeroe en vraten hem met huid en haar op.
Nadat kangeroe op was, trokken de gedaantes verder het bos in.
Ze strompelden verder en kwamen al gauw bij het cafe uit. Net dat ze voor de deur stonden, keek mus uit het raam. "Nee toch, daar zijn de Aangereden-dag-dieren. Ze komen ons verslinden!!" Iedereen rendde naar buiten. En daar stonden die bloederige gedaantes al te wachten voor hun hoofdgerecht.
Olifant en oorworm namen snel de benen, maar de rest van de dieren werden ingesloten. Niemand kon een kant op. De bloederige gedaantes likten hun lippen af, en wilden toehappen. Net op dat moment kwam raaf de hoek om lopen.
Raaf keek verbaasd. "Ja hoor, ook dat nog! Sodemieteren jullie eens even gauw op!" mopperde raaf, en duwde de bloederige gedaantes aan de kant. "Stelletje idioten jullie, ga terug naar je bus. Het circustheater is de andere kant op." De andere dieren keken verbaasd. De gedaantes liepen gewoon de andere kant op. En inderdaad terug naar hun bus. De dieren in het cafe zagen het nu pas!! Het waren die luiaards van het busongeluk. " Ja inderdaad," zei raaf. " Ze zijn van het circustheater. Ze worden normaal getemt door een bromvlieg als dompteur. Maar ja door het ongeluk ging het fout."
Potvis keek trots naar raaf. "Dus geen Aangereden-dag- dieren?? Hoe weet jij dat toch allemaal, raaf? "
"Mischien omdat ik nadenk, potvis. Aangereden dieren kunnen niet lopen. Die missen altijd wel een poot ofzo."
Iedereen was trots op raaf, en wilde een feest inlassen voor zijn slimheid.
Maar raaf zelf? Die was alweer richting zijn huis. Geen zin in feestjes, en alleen maar bezig met zijn snelkookpan. Hij had inmiddels de deksel eraf geschroeft  en nu probeerde hij alles uit, wat maar snel kon koken.

Uit-de-kast-dag!!

"Het is "uit-de-kast-dag"!!!! riepen nijlpaard en kikker in koor.

het was weer zover. de jaarlijkse uit-de-kast-dag was begonnen. ooit opgericht voor de dieren die regelmatig voor de lol met zn 2en in een kast zaten, maar inmiddels een heus volksfestijn.

Op deze dag trokken diegene hun mooiste kleren aan, en liepen dan met hun kast op de rug door het bos. Van ver kwamen andere dieren kijken naar dit spektakel. Want een feestje bouwen, dat konden deze kastenzitters wel!!

Nijlpaard had besloten om zijn zwart lederen onderbroek zonder kruis aan te trekken. Kikker twijfelde nog, maar koos uiteindelijk voor een creatie met veel veren aan alle kanten. Met zn 2en tilden ze hun kast op en begonnen luid zingend door het bos te lopen. Al gauw volgden meerdere kastzitters de wandeling van nijlpaard en kikker. Iedereen uitbundig verkleed. Hyena liep luid gillend op zijn handen, zeekoe had een spandex pakje aan, wat af en toe uit moest omdat hij geen lucht meer kreeg, en de eekhoorns hadden samen een hele grote kast gemaakt, die ze met ze allen met moeite konden tillen, om te laten zien hoeveel ze van een kast hielden! Niemand begreep dit, maar ja, het was grappig en dus oke.

Het hele bos was een grote chaos. Alle kastzitters en alle dieren die de kastzitters wilden zien. Het bos was overvol!!! Maar het vreemde van alles was, dat uiteindelijk iedereen naar elkaar staarde!! De kastzitters keken naar de dieren die weer terugkeken naar de kastzitters. Het werd bijkans een zeer ongemakkelijke situatie van kijkende dieren, en het feest kwam maar niet op gang.

Raaf keek dit alles lichtelijk sceptisch aan.

"Dit is weer een feest van niks" , mompelde hij in zichzelf. "Dat geloer naar elkaar is volkomen onzin". Hij dacht eens na over de hele situatie.

En opeens begreep hij het probleem!!!!

Hij stormde naar voren en begon te brullen.

"KASTZITTERS EN NIET-KASTZITTERS LUISTEREN!!!!!!

Iedereen keek verbaasd naar raaf. Was hij ook een kastzitter soms?

"waar is nou een feest, lieve dieren?? Jullie wilden een uit-de-kast feest, maar uiteindelijk zit iedereen naar mekaar te staren omdat je anders bent! Dat slaat nergens op want iedereen houd wel ergens van!!!

Hmmm, daar had hij een punt. Valk hield er bijvoorbeeld van om een masker op te zetten, en olifant hield heel veel van kleine olifantjes, wat overigens wel wat precair lag.

"Dusssss laten we een gewoon knalfuif er van maken, en het "ik-hou-van-iets-dag" noemen."

Alle dieren dachten na. Raaf had gelijk. Iedereen is eigenlijk hetzelfde.

"JAAAAA, HET IS IK-HOU-VAN-IETS-DAG!!!" schreeuwde iedereen in koor!! En eindelijk begon het op een feest te lijken. Iedereen praatte met elkaar en accepteerde mekaar. Waar je ook van hield.

Het feest duurde 2 volle dagen, totdat iedereen doodmoe was, en terug naar hun huis gingen, om daar hun favoriete bezigheid nog te doen, alvorens ze gingen slapen.

Alleen raaf niet. Raaf hield niet van die massale feestjes. Hij vond het fijn dat iedereen gelukkig was. Dat was genoeg.

Raaf ging eerder naar zijn huis, en probeerde zijn nieuwe snelkookpan uit. "Grappig ding, wat zou je daar al niet mee kunnen doen?" mompelde raaf wat in zichzelf, en begon in alle rust te sleutelen.

De Dood van Prins Eland

"eindelijk is ie dood." verzuchten de dieren in het dierenbos. Prins Eland was, zoals eerder te lezen was, na zijn nacrolepsie behandeling ingezet als luchthoorn om de vrijheid van het bos te herdenken.

Helaas had dit niet het gewenste resultaat gehad. Het luide snurken, elke eerste van de maand, werd door uitheemse dieren gezien als teken voor hun gebed. Wat dan dus een oorverdovende kakofonie van verschillende geluiden en brullen veroorzaakte.

De dieren uit het dierenbos werden er helemaal krankjorem van, door die herrie.

"ja, en luisteren doen ze niet, die inheemse dieren. Met een lap op hun kop verstaan ze ons niet!!" verzuchte stekelbaars. Kameel en mier knikten instemmend. Zei hadden het ook geprobeerd, maar zonder resultaat.

"maar hoe is Prins Eland nou precies overleden?" vroeg vliegende vos zich af. "ik hoorde dat hij gestikt was in de wol van schaap." antwoorde amoebe. "Onmogelijk, dat werd altijd zeer vakundig gedaan." antwoorde walibi.

Niemand wist er echt het fijne van. En ach, wat maakt het ook uit. Eindelijk verlost van die herrie en dat rare bidden.

Maar wat niemand wist, was dat raaf dit vuurtje aangewakkerd had. Hij irriteerde zich ook aan de herrie van de inheemsen. Raaf had nog geprobeerd te praten met ze in hun eigen taal (raaf sprak tenslotte een aardig mondje buiten de grenzen) maar dat hielp niets. De inheemsen hadden dit geloof, en daarbij hoorde heel hard roepen als de hoorn klonk.

"pffff, moedeloos word ik ervan." mompelde raaf. "ieder die gelooft en zich aansluit bij een groep, is al idioot. Je moet geloven voor jezelf, niet voor anderen!" Maar raaf had een goed plan. Hij moest van Prins Eland af. En de enige die dat kon regelen was Koning Damhert. Raaf had met de Koning gesproken en verteld dat Prins Eland uiteindelijk heel veel geld kostte. Iedere maand weer iemand die de wol uit zijn mond moest halen. Steeds weer iemand die voorgekauwd voedsel in zijn bek moest doen. Iedere dag hem omdraaien regen het doorliggen. En niet te vergeten de luiers!!! Prins Eland stond bekend om zijn grote blaas, maar dat begon nu aardig in de papieren te lopen! Aldus raaf. En zijn plan lukte. Koning Damhert had afgelopen nacht vakkundig de bol wol zo diep in de keel van Prins Eland geduwd, dat hij geen lucht meer kreeg. Einde. Klaar.

De officiele lezing was dat hij complicaties had gehad van zijn nacrolepsie. De dieren vermoeden wel dat dat niet klopte, maar ieder vond het best.

"Wegens ruimte gebrek wordt Prins Eland niet begraven bij de andere Koninklijke dieren, maar op het voetbalveldje verderop" vertelde Koning Damhert op TV. " Ja, daar was hij vroeger zo vaak te vinden, de doerak, dus dat is wel zo gepast."

De dieren interreseerden het werkelijk geen zier waar hij werd begraven. Weg is weg