"eindelijk is ie dood." verzuchten de dieren in het dierenbos. Prins Eland was, zoals eerder te lezen was, na zijn nacrolepsie behandeling ingezet als luchthoorn om de vrijheid van het bos te herdenken.
Helaas had dit niet het gewenste resultaat gehad. Het luide snurken, elke eerste van de maand, werd door uitheemse dieren gezien als teken voor hun gebed. Wat dan dus een oorverdovende kakofonie van verschillende geluiden en brullen veroorzaakte.
De dieren uit het dierenbos werden er helemaal krankjorem van, door die herrie.
"ja, en luisteren doen ze niet, die inheemse dieren. Met een lap op hun kop verstaan ze ons niet!!" verzuchte stekelbaars. Kameel en mier knikten instemmend. Zei hadden het ook geprobeerd, maar zonder resultaat.
"maar hoe is Prins Eland nou precies overleden?" vroeg vliegende vos zich af. "ik hoorde dat hij gestikt was in de wol van schaap." antwoorde amoebe. "Onmogelijk, dat werd altijd zeer vakundig gedaan." antwoorde walibi.
Niemand wist er echt het fijne van. En ach, wat maakt het ook uit. Eindelijk verlost van die herrie en dat rare bidden.
Maar wat niemand wist, was dat raaf dit vuurtje aangewakkerd had. Hij irriteerde zich ook aan de herrie van de inheemsen. Raaf had nog geprobeerd te praten met ze in hun eigen taal (raaf sprak tenslotte een aardig mondje buiten de grenzen) maar dat hielp niets. De inheemsen hadden dit geloof, en daarbij hoorde heel hard roepen als de hoorn klonk.
"pffff, moedeloos word ik ervan." mompelde raaf. "ieder die gelooft en zich aansluit bij een groep, is al idioot. Je moet geloven voor jezelf, niet voor anderen!" Maar raaf had een goed plan. Hij moest van Prins Eland af. En de enige die dat kon regelen was Koning Damhert. Raaf had met de Koning gesproken en verteld dat Prins Eland uiteindelijk heel veel geld kostte. Iedere maand weer iemand die de wol uit zijn mond moest halen. Steeds weer iemand die voorgekauwd voedsel in zijn bek moest doen. Iedere dag hem omdraaien regen het doorliggen. En niet te vergeten de luiers!!! Prins Eland stond bekend om zijn grote blaas, maar dat begon nu aardig in de papieren te lopen! Aldus raaf. En zijn plan lukte. Koning Damhert had afgelopen nacht vakkundig de bol wol zo diep in de keel van Prins Eland geduwd, dat hij geen lucht meer kreeg. Einde. Klaar.
De officiele lezing was dat hij complicaties had gehad van zijn nacrolepsie. De dieren vermoeden wel dat dat niet klopte, maar ieder vond het best.
"Wegens ruimte gebrek wordt Prins Eland niet begraven bij de andere Koninklijke dieren, maar op het voetbalveldje verderop" vertelde Koning Damhert op TV. " Ja, daar was hij vroeger zo vaak te vinden, de doerak, dus dat is wel zo gepast."
De dieren interreseerden het werkelijk geen zier waar hij werd begraven. Weg is weg
Geen opmerkingen:
Een reactie posten