moederkruid

"ach nee, niet weer!" verzuchten de dieren in het dierenbos. Voor de zoveelste keer had een vader gnoe zich opgehangen, samen met zijn kinderen.
"Het is toch een schande zoiets!" riep krekel. "En niet te vergeten alle rommel wat zoiets maakt!" brulde eland. Iedereen vond het verschrikkelijk voor de kinder gnoes, maar de nasleep vonden ze nog erger. Het gerucht ging namelijk dat de vrouwelijke gnoes verschrikkelijk waren tegenover de vaders van hun kinderen. En dan met name 1 speciale week in de maand! Hoe dat zat, wist niemand, maar dat het zo was, was zeker. De dieren hoorde vaak midden in de nacht de vrouwelijke gnoes keihard vloeken en tieren met z'n allen, waar de rillingen over je rug van liepen.
"Ach ja, vrouwen he, ben er nooit weg van geweest." mompelde pad, en ging verder flikvlooien met zijn vriend hert.
Opeens vlogen er door het bos allemaal papieren!! Het hele bos zag er wit van. "Oh nee he, niet weer hoor!" verzuchte made. "Waarom doen ze dit nou steeds!" "Weer de afscheidsbrief van de vader!" schreeuwde nijlpaard. " Ik wil het niet lezen!!"
De gnoes hadden de gewoonte om de afscheidsbrief te verspreiden door het bos. Waarom wist niemand, en niemand zat te wachten op deze prive-toestanden. Iedereen wist toch dat alleen een vrouwelijke gnoe je tot waanzin kon drijven! Dus meer info was echt niet nodig.
"Oke, ik ga wel weer beginnen, pffff" zei kolibri. Kolibri had ooit afgesproken om het bos schoon te houden, maar sinds de gnoes zo bezig waren was hij niet blij met deze klus. Het kostte hem waarschijnlijk weer 3 dagen met papier prikken.
"Er is maar 1 oplossing voor dit probleem!" vertelde gorilla de dieren. " We moeten de gnoes gewoon verbannen uit ons bos." "Terug naar je eigen bos, en ga daar maar zeuren. En het werk wat ze hier doen, kunnen de werkeloze dieren hier zelf ook wel!" Alle dieren knikten instemmend. Het was tenslotte zo. Alleen maar ellende met die gnoes!
Alleen raaf twijfelde. Raaf vond het geen goed plan. Hij had eigenlijk medelijden met de vader gnoes, maar wist ook dat de vrouwen gnoes er eigenlijk niets aan konden doen. Het was tenslotte hun natuur! Hij moest iets verzinnen om te zorgen dat ze niet verbannen werden.
Opeens wist hij het! Hij had ooit gehoord dat moederkruid heel goed werkte tegen "vrouwelijke ongemakken en geschreeuw". Dat had ooit, heel lang geleden, zijn oma verteld. Die gebruikte het ook, en was al 101!!
Raaf stoof het dierencafe in. " Iedereen even opletten!! We moeten moederkruid plukken, voor de gnoes! Dan worden we verlost van al deze ellende." De dieren keken op. Ze wisten dat raaf vaak gelijk had, dus ze volgden zijn voorbeeld. Iedereen zocht naar moederkruid, en verzamelde dat in grote tassen. De hele dag en nacht waren ze er mee bezig. De volgende ochtend hadden ze 97 tassen vol moederkruid. Olifant zou de tassen dragen, en samen met raaf bracht hij het naar de mannen gnoes.
"Heren, het medicijn!" zei raaf plechtig. " Een paar plukjes moederkruid door het eten van de dames, en jullie zullen geen last meer hebben van de "vrouwelijke ongemakken."
De gnoes keken mekaar aan. Het was het proberen waard!!! Iedere gnoe nam een zak mee, en verborg die in zijn huis. De vrouwen mochten het niet zien, want dan zouden ze wild worden!!!
Maar het leek te helpen. Al een jaar hoorden ze de vrouwen gnoes niet meer schelden en tieren. De rust was terug, en zelfs de kinder gnoes werden weer vrolijk.
Raaf was blij. Een oplossing, te danken aan zijn oma. Waar die al nog niet goed voor was!!! Raaf vroeg zich trouwens af of ze nog leefde. Hij wist het niet meer. Het laatste wat hij had gehoord, was een brief met de vraag of hij haar af en toe kon komen wassen. De zorgbijen hadden het te druk daarvoor. Maar ja, die brief was hij kwijt. "Ach ja, die oude oma raaf, die redt zich overal wel." mompelde raaf, en ging verder met zijn sleutelwerk.